การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจ หอผู้ป่วยอายุรกรรมหญิง โรงพยาบาลหนองคาย

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจ หอผู้ป่วยอายุรกรรมหญิง โรงพยาบาลหนองคาย กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยอายุรกรรมหญิง โรงพยาบาลหนองคาย จำนวน 14 คนและผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยอายุรกรรมหญิงจำนวน 30 ราย เก็บรวบรวมข้อมูล ระหว่างวันที่ 1 มกราคม 2563 – 30 เมษายน 2563 เครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบประเมินความพร้อมของผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจ 2) แบบประเมินความคิดเห็นของพยาบาลวิชาชีพต่อการใช้รูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจ 3) แบบประเมินผลการปฏิบัติตามรูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจของพยาบาลวิชาชีพ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ประกอบด้วย แจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจที่พัฒนาขึ้น พยาบาลวิชาชีพมีความคิดเห็นว่ารูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจมีความชัดเจน เข้าใจได้ตรงกันและเหมาะสมในการนำไปใช้ในหน่วยงานร้อยละ 85.71 พยาบาลวิชาชีพมีการปฏิบัติตามแนวปฏิบัติการประเมินผู้ป่วยก่อนถอดท่อช่วยหายใจและติดตามอาการภายหลังถอดท่อช่วยหายใจมากที่สุดร้อยละ 84.62 ผลลัพธ์ด้านการดูแลผู้ป่วยพบว่า ผู้ป่วยหย่าเครื่องช่วยหายใจสำเร็จ ร้อยละ 76.67 จำนวนวันใช้เครื่องช่วยหายใจ 4.70 วัน ข้อเสนอแนะจากการพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจที่พัฒนาขึ้น สามารถเพิ่มความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ จึงควรสนับสนุนให้มีการนำมาปฏิบัติอย่างต่อเนื่องเพื่อการพยาบาลที่มีคุณภาพ