การพัฒนาแบบบันทึกการจัดการบาดแผลสำหรับผู้บาดเจ็บในแผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่

บทคัดย่อ

การพัฒนาแบบบันทึกการจัดการบาดแผลสำหรับผู้บาดเจ็บในแผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ 

วัตถุประสงค์  เพื่อพัฒนาแบบบันทึกการจัดการบาดแผล และศึกษาความเป็นไปได้ของการใช้แบบบันทึกการจัดการบาดแผลสำหรับผู้บาดเจ็บในแผนกฉุกเฉิน

วิธีการ เป็นการวิจัยเชิงพัฒนา (developmental research) โดยใช้แนวคิดการพัฒนาแนวปฏิบัติทางคลินิกของสภาวิจัยด้านการแพทย์และสุขภาพแห่งชาติ ประเทศออสเตรเลีย (National Health and Medical Research Council, 1999) ในการพัฒนาแบบบันทึก ทดสอบความเป็นไปได้ของแบบบันทึกโดยให้กลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นพยาบาลห้องฉุกเฉินจำนวน 20 คน ใช้บันทึกการจัดการบาดแผลในผู้บาดเจ็บ 70 ราย และตอบแบบประเมินความเป็นไปได้ของการใช้แบบบันทึกการจัดการบาดแผล ซึ่งผู้วิจัยดัดแปลงจากแบบประเมินคุณภาพของแนวปฏิบัติทางคลินิกของพิกุล นันทชัยพันธ์ (2549) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา

ผลการศึกษา  แบบบันทึกการจัดการบาดแผลสำหรับผู้บาดเจ็บในแผนกฉุกเฉินที่พัฒนาขึ้นมีลักษณะเป็นกระดาษ จำนวน 1 หน้า รูปแบบเป็นรายการตรวจสอบ และการกำหนดตัวย่อหรือสัญลักษณ์ ทั้งหมด 5 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) การประเมินบาดแผล                 2) การทำความสะอาดแผล 3) การซ่อมแซมบาดแผลและการทำแผล 4) การให้ยาปฏิชีวนะและวัคซีนเพื่อป้องกันการติดเชื้อ และ 5) การติดตามประเมินซ้ำ หลังการทดลองใช้แบบบันทึกพบว่า การบันทึกการจัดการบาดแผลในองค์ประกอบที่ 1-5  มีความสมบูรณ์ร้อยละ 88.57,  82.86, 90,00, 81.43, และ 82.86 ตามลำดับ  และกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เห็นด้วยหรือเห็นด้วยอย่างยิ่งว่าแบบบันทึกที่พัฒนาขึ้นใช้งานง่ายและสะดวก ชัดเจนและน่าเชื่อถือ เหมาะสมในการนำไปใช้ในการบันทึกการจัดการบาดแผลในแผนกฉุกเฉิน ประหยัดเวลาในการบันทึก ก่อให้เกิดประสิทธิผลที่ดีและมีความเป็นไปได้ในการนำไปใช้ในแผนกฉุกเฉิน

สรุป แบบบันทึกการจัดการบาดแผลสำหรับผู้บาดเจ็บในแผนกฉุกเฉินที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสม และมีความเป็นไปได้ในการนำไปใช้ในสถานการณ์จริง