ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมติดอินเทอร์เน็ตและภาวะซึมเศร้าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา อำเภอสันป่าตอง ในช่วงสถานการณ์การระบาดของโควิด19

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความชุกของพฤติกรรมการติดอินเทอร์เน็ต และความสัมพันธ์ระหว่างระดับความรุนแรงของการติดอินเทอร์เน็ตกับความรุนแรงของภาวะซึมเศร้า และ ความรู้สึกที่มีต่อตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ในช่วงสถานการณ์การระบาดของโควิด19

วัสดุและวิธีการ การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวาง เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามผ่านโปรแกรม Google form ตั้งแต่วันที่ 1 – 31 สิงหาคม 2564  ใช้โปรแกรม Google Sheet เก็บบันทึกข้อมูล เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลพื้นฐานทั่วไป แบบสอบถามข้อมูลการใช้อินเทอร์เน็ต แบบประเมินการใช้อินเทอร์เน็ตฉบับภาษาไทย แบบประเมินภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น และแบบสอบถามเรื่องความรู้สึกต่อตนเอง ฉบับภาษาไทย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป STATA

ผล ผู้เข้าร่วมการศึกษา จำนวน 1,282 คน ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง(2:1), ร้อยละ 62.5ใช้อินเตอร์เนตมากกว่า 8 ชั่วโมงต่อวัน, ความชุกของพฤติกรรมติดอินเทอร์เน็ต เท่ากับร้อยละ 16.7 ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการติดอินเตอร์เน็ต ได้แก่ เพศ ความถี่ ระยะเวลาเฉลี่ยที่ใช้เล่นอินเทอร์เน็ต และความสัมพันธ์กับระดับความรุนแรงของภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนปัจจัยที่ไม่สัมพันธ์ ได้แก่ ระดับชั้นการเรียน สถานภาพครอบครัว ผลการเรียนเทอมที่ผ่านมา การมีเป้าหมายด้านอาชีพ เป้าหมายด้านการศึกษาต่อ มุมมองต่อการใช้อินเตอร์เน็ตในด้านข้อดีและข้อเสีย การมีความคิดหรือเคยพยายามที่จะทำให้ตัวเองตาย และความภาคภูมิใจในตนเองต่ำ

สรุป ความชุกของพฤติกรรมติดอินเทอร์เน็ต ร้อยละ 16.7 และมีความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมติดอินเทอร์เน็ตและภาวะซึมเศร้าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา อำเภอสันป่าตอง ในช่วงสถานการณ์การระบาดของโควิด19