สิทธิของประชาชนด้านสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ
คำสำคัญ:
สิทธิในการรับรู้ข่าวสาร, การมีส่วนร่วมของประชาชน, การวิเคราะห์สิ่งแวดล้อม, การประเมินผลกระทบทางสุขภาพบทคัดย่อ
ก่อนหน้าปี 2535 กล่าวได้ว่าประชาชนชาวไทยไม่มีสิทธิในเรื่องการได้รับความคุ้มครองด้านสิ่งแวดล้อมและ สุขภาพ ต่อเมื่อมีพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 จึงมีการให้สิทธิกับประชาชน ที่จะมีโอกาสแสดงความคิดเห็นต่อโครงการที่ต้องจัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม แต่ก็เป็นสิทธิใน ลักษณะเชิงรับ การยกระดับเรื่องสิทธิของประชาชนด้านสิ่งแวดล้อมและสุขภาพเกิดขึ้นในปี 2550 เมื่อพระราชบัญญัติ สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550 กำหนดว่าหากประชาชนกังวลว่าโครงการใดก็ตามที่จะดำเนินการและอาจมีผลกระทบต่อ สุขภาพของตน สามารถร้องขอกับทางการให้มีการประเมินผลกระทบทางสุขภาพได ้ และรวมถึงสิทธิในการรับรู้ข่าวสาร ที่ทางการจะต้องแจ้งให้ทราบหากมีข้อมูลผลกระทบต่อสุขภาพ นอกจากนี้ รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 กำหนดว่าโครงการ ที่อาจมีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อทรัพยากรธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม และสุขภาพ ต้องมีการศึกษาประเมินผลกระทบทาง สุขภาพก่อนที่จะดำเนินโครงการนั้น ทั้งหมดนี้ส่งผลให้มีการกำหนดเป็นกฎหมายชัดเจนเกี่ยวกับกระบวนการการมี ส่วนร่วมของประชาชน ที่จะให้ความคิดเห็นต่อวิธีการศึกษาผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ และต่อร่างรายงาน การศึกษาและวิเคราะห์ผลกระทบด้านสุขภาพ
เอกสารอ้างอิง
พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม แห่งชาติ พ.ศ. 2535. (2535, 4 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 109 ตอน 37 ก.
พระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550. (2550, 19 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. ฉบับกฤษฎีกา เล่ม 124 ตอนที่ 16 ก.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550. (2550, 24 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 124 ตอนที่ 47 ก.
สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. (2552). หลักเกณฑ์และวิธีการประเมินผลกระทบด้าน สุขภาพที่เกิดจากนโยบายสาธารณะ. นนทบุรี บริษัทคุณาไทย จำกัด (วนิดาการพิมพ์)
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและ สิ่งแวดล้อม. (2552). แนวทางการประเมิน ผลกระทบทางสุขภาพในรายงานการวิเคราะห์ ผลกระทบสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สำนักงาน นโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและ สิ่งแวดล้อม.
