ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้เกี่ยวกับโรคไม่ติดต่อเรื้อรังกับพฤติกรรมสุขภาพ ของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏกําแพงเพชร

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงสหสัมพันธ์ครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการรับรู้เกี่ยวกับโรคไม่ติดต่อเรื้อรังของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏกําแพงเพชร 2) ศึกษาระดับพฤติกรรมสุขภาพของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้เกี่ยวกับโรคไม่ติดต่อเรื้อรังกับพฤติกรรมสุขภาพของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏกําแพงเพชร กลุ่มตัวอย่างคือ บุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร อายุ 20 ถึง 65 ปี จำนวน 88 ราย ใช้การคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามการรับรู้เกี่ยวกับโรคไม่ติดต่อเรื้อรังตามแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ และแบบสอบถามเกี่ยวกับพฤติกรรมสุขภาพ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้จำนวนร้อยละ ค่าเฉลี่ย  ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบสเปียร์แมน ผลการวิจัย พบว่า บุคคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรมีการรับรู้เกี่ยวกับโรคไม่ติดต่อเรื้อรังอยู่ในระดับมาก (Mean=3.94, S.D.=.44 ) มีพฤติกรรมสุขภาพอยู่ในระดับมาก (Mean=3.51, S.D.=.59) และการรับรู้เกี่ยวกับโรคไม่ติดต่อเรื้อรังมีความสัมพันธ์ทางบวกระดับต่ำกับพฤติกรรมสุขภาพของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r_s=.228, p =.032)

ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าการส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพของบุคลากรมหาวิทยาลัยเกี่ยวกับโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง การให้ข้อมูลเพื่อให้บุคลากรรับรู้โอกาสเสี่ยงของการเป็นโรค การรับรู้ความรุนแรงของโรค การรับรู้ประโยชน์เกี่ยวกับการป้องกันโรค รวมถึงการรับรู้อุปสรรคของการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรังมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพื่อให้บุคลากรของมหาวิทยาลัยเกิดพฤติกรรมสุขภาพในการส่งเสริมและป้องกันผลกระทบจากโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง นำไปสู่การมีคุณภาพชีวิตที่ดีและปลอดภัยจากโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง