Effects of the Fall Prevention Program for Elderly in the Community
Keywords:
falling, falling program, elderly in the communityAbstract
Objective : This two group pretest-posttest quasi experimental research aimed to investigate the effects of a falling prevention for elderly at Tongkhob Sub-district, Khoksrisuphan District, Sakon Nakhon from March, 2020 to August, 2020.
Materials and Methods : The sample consisted of 50 elderly participants randomly selected from those who met the inclusion criteria. The experimental group underwent a 7-week falling prevention program with 1.5 hours weekly activities. The control group performed usual self-care. Data were collected using the personal data recording from, a falling prevention program, and an assessment of knowledge and behaviors to prevent falls questionnaire. The latter questionnaire was tested for its validity through a panel of expert and its reliabilities were .85 and .87, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics and the t-test.
Results : The results of this study revealed that after receiving the falling prevention program, the participants’ knowledge and behaviors regarding fall prevention were significantly higher than those using usual self-care. The falling rate in 90 days for participants receiving the falling prevention program were lower than those using usual self-care, comparing between =1.04 (S.D=0.20) and
=1.20 (S.D=0.41)
Conclution : The participants receiving the falling prevention program had better falling prevention behaviors than those using usual self-care
References
กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. คู่มือการ คัดกรอง/ประเมินผู้สูงอายุ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก; 2557.
ฐิติมา ทาสุวรรณอินทร์ และกรรณิการ์ เทพกิจ. (2560). ผลของโปรแกรมการป้องกันการพลัดตก หกล้มในผู้สูงอายุ. วารสารการพยาบาลและการดูแล สุขภาพ. 35(3) : 186-195.
นงนุช วรไธสง. (2551). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการ หกล้มในผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยงที่อาศัยอยู่ในชุมชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลผู้สูงอายุ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เปรมกมล ขวนขวาย. (2550). ปัจจัยที่เกี่ยวข้อง กับการหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาชีวสถิติ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย ขอนแก่น.
พิมวรินทร์ ลิ้มสุขสันต์. (2551). ปัจจัยทำนายการเกิด การพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุ. วิทยานิพนธ์ปริญญา พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาล เวชปฏิบัติครอบครัว บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ภาวดี วิมลพันธุ์ และขนิษฐา พิศฉลาด. (2556). ผลของโปรแกรมการป้องกันการพลัดตกหกล้ม ต่อการพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาล กระทรวงสาธารณสุข. 3 (23) : 98-109.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2553). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2552. กรุงเทพมหานคร ทีคิวพี.มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2555). รายงานประจำปี สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2553.กรุงเทพมหานคร ทีคิวพี.
ยุพา จิ๋วพัฒนกุล. (2555). การสนับสนุนของ ครอบครัวในการออกกำลังกายโดยการแกว่งแขน สำหรับผู้สูงอายุ.วารสารพยาบาลทหารบก. 13(2): 1-7.
ลัดดา เถียมวงศ์, วันทนา มณีศรีวงศ์กูล และสุทธิชัย จิตะพันธ์กุล. (2544). ปัจจัยเสี่ยงของการหกล้มของ ผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน. วารสารพฤฒาวิทยาและ เวชศาสตร์ผู้สูงอายุ, ปีที่ 2 : 46-52.
สถาบันเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ กรมการแพทย์ กระทรวง สาธารณสุข.(2551). แนวทางการปฏิบัติการป้องกัน/ ประเมินภาวะหกล้มในผู้สูงอายุ. กรุงเทพมหานคร ซีจี ทูล.
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัด กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข. สถิติสาธารณสุข พ.ศ. 2557. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก; 2558.
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัด กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข. ข้อมูลประชากร กลางปี. [อินเตอร์เน็ต]. Available from: http://bps.moph.go.th/new_bps/ข้อมูลประชากรกลางปี.
สำนักโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค กระทรวง สาธารณสุข. การพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุป้องกันได้ ด้วยการประเมินและจัดการความเสี่ยง พ.ศ.2561
สุรีย์พร ตรียาวุฒิวาทย์. (2534). ปัจจัยที่มีอิทธิพล ต่อการเกิดอุบัติเหตุในบ้านของผู้สูงอายุในชุมชนย่อย เขตเทศบาลเมืองนครปฐม. วิทยานิพนธ์ปริญญา วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสาธารณสุขศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
อนุชา เศรษฐเสถียร และดาวเรือง ข่มเมืองปักษ์. (2552). ปัจจัยเสี่ยงต่อการล้มแล้วกระดูกสะโพกหัก ของผู้สูงอายุที่รักษาในโรงพยาบาลอุดรธานี. ลำปางเวชสาร. 30(3) : 154-162.
American Geriatrics Society. (2001). Guideline for the prevention of falls in older persons, Journal of the American geriatrics society. 49; 664-72.
Chapman, G.J, Hollands, M.A. (2006). Evidence for a link between changes to gaze behavior and risk of falling in older adults during adaptive Iocomotion, Gait Posture. 24 (3) : 288-94.
Center for Diseases Control and prevention. Preventing falls: how to develop communityBased falls prevention programs for older adults. National center for injury prevention and Control. Atlanta, Georgia; 2008.
Shumway-Cook et al. (2008). Predicting the Probability for Fall in Community-Dwelling Older Adult Using the Time Up & Go test. Physical Theraphy, 80, 896-903.
World Health Organization. Fact Sheet: Falls [Internet]. 2012. [Cited 2016 March 1]. Available from: http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs344/en/.
World Health Organization. Violence and Injury Prevention: Falls [Internet]. [Cited 2016 March 1]. Available from: http://www.who.int/violence_injury_prevention/other_injury/falls/en/.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของ โรงพยาบาลนครพนม
- ข้อความหรือข้อคิดเห็นต่างๆ เป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการ
