ระบาดวิทยาของโรคชิคุนกุนยาในภาคใต้ตอนล่าง ปี 2553

บทคัดย่อ

การศึกษานี้เป็นการศึกษาวิจัยเชิงพรรณนา (Descriptive study Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทางระบาดวิทยาของโรคชิคุนกุนยา และพฤติกรรมการป้องกันโรคของประชาชนรวมทั้งชีวนิสัยของยุงลายสวน โดยเลือกจังหวัดพัทลุงเนื่องจากมีอัตราการป่วยมากที่สุด ดำเนินการเก็บข้อมูลจากรายงาน รง.506 ปี 2552-2553 ใช้แบบสอบถามสัมภาษณ์ประชาชนเกี่ยวกับพฤติกรรมการป้องกันโรค และศึกษาทางกีฎวิทยา ผลการศึกษา พบว่า จังหวัดพัทลุงเริ่มมีรายงานผู้ป่วยด้วยโรคชิคุนกุนยาครั้งแรก ในเดือนกุมภาพันธ์ 2552 หลังจากนั้นจำนวนผู้ป่วยได้เพิ่มขึ้น โดยในเดือนพฤษภาคม 2552 พบผู้ป่วย 1,161 ราย (อัตราป่วย 231.03 ต่อแสนประชากร) และสูงสุดในเดือนมิถุนายน 2552 พบผู้ป่วย 1,323 ราย (อัตราป่วย 261.91 ต่อแสนประชากร) ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 63 มีอาชีพเกษตรกรรม ร้อยละ 50.95 มีพฤติกรรมการป้องกันตนเองในขณะที่ไปกรีดยางเป็นประจำเพียงร้อยละ 68.95 สำหรับการป้องกันตนเองในขณะที่พักผ่อนในบริเวณบ้าน เพียงร้อยละ 54.52 การศึกษากีฏวิทยาพบว่า ยุงลายสวนในพื้นที่แพร่เชื้อของจังหวัดพัทลุงมีความหนาแน่นสูงตลอดปี โดยมีอัตราการเข้ากัดในสวนมากที่สุด เฉลี่ย 2.93 ตัวต่อคนต่อชั่วโมง ซึ่งเวลาหากินสอดคล้องกับกิจกรรมของการทำสวนยางพาราของประชาชน สรุปได้ว่า สภาพแวดล้อม ความหนาแน่นและชีวนิสัยของยุงลาย รวมทั้งพฤติกรรมเสี่ยงต่อการถูกยุงกัดของประชาชน เป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการแพร่เชื้อโรคชิคุนกุนยา ดังนั้นพื้นที่เหล่านี้ควรต้องเฝ้าระวัง โดยเฉพาะทางกีฏวิทยา เนื่องจากมีความพร้อมที่จะแพร่โรคติดต่อนำโดยแมลงอุบัติใหม่ต่างๆได้ในอนาคต