รูปแบบการจัดการเรียนรู้เรื่องเอดส์และเพศศึกษา สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา
DOI:
https://doi.org/10.14456/dcj.2015.1คำสำคัญ:
การจัดการเรียนรู้, เอดส์และเพศศึกษา, นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นแบบผสมผสานวิธี มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เรื่องเอดส์และเพศศึกษา สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการจัดการเรียนรู้เรื่องเอดส์และเพศศึกษา 7 คน ผู้บริหารโรงเรียน 4 คน ครู 4 คน และนักเรียน 44 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและแบบสนทนากลุ่มกับนักเรียน วิเคราะห์ข้อมูลแบบอุปนัย และเปรียบเทียบความคงที่ของข้อมูล (2) เพื่อประเมินรูปแบบการจัดการเรียนรู้เรื่องเอดส์และเพศศึกษา สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้เชี่ยวชาญ 7 คน นักเรียนจำนวน 2 ห้อง 49 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ แบบทดสอบความรู้เรื่องโรคเอดส์และเพศศึกษา แบบสอบถามเจตคติต่อการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีและเพศศึกษา และแบบสอบถามทักษะชีวิตเพื่อป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี วิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติค่าเฉลี่ย ร้อยละ เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความแตกต่างภายในกลุ่มด้วยสถิติ paired t-test เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความแตกต่างระหว่างกลุ่มด้วยสถิติ independent t-test ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดการเรียนรู้เรื่องเอดส์และเพศศึกษาของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษามี 10 องค์ประกอบ ดังนี้ (1) นโยบายของโรงเรียน (2) งบประมาณ (3) การสร้างความเข้าใจกับผู้ที่เกี่ยวข้อง (4) หลักสูตรสถานศึกษา (5) ครูผู้สอน (6) กระบวนการจัดการเรียนรู้ (7) สื่อการเรียนการสอน (8) แหล่งการเรียนรู้ (9) การจัดกิจกรรมเสริมการเรียนรู้ และ (10) การประเมินผลการเรียนรู้ ส่วนหลักการจัดกระบวนการจัดการเรียนรู้ที่ได้จากการวิจัยเป็นแบบ GE-TICA คือ การจัดการเรียนรู้ผ่านกระบวนการกลุ่ม (group process) การเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ (experiential learning) การจัดการเรียนรู้ที่ทำให้นักเรียนมีความสามารถในการคิด (thinking) สามารถสืบสอบแสวงหาความรู้ได้ (investigation) สร้างความรู้ด้วยตนเองได้ (construction) และสามารถประยุกต์ความรู้ไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ (application) ผลการประเมินรูปแบบการจัดการเรียนรู้เรื่องเอดส์และเพศศึกษา สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา ที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ ได้นำกระบวนการจัดการเรียนรู้ตามหลักการ GE-TICA มาใช้ทดลองกับนักเรียน 1 ห้องเรียน โดยมีกลุ่มควบคุม 1 ห้องเรียน พบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยเจตคติต่อการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีและเพศศึกษา และทักษะชีวิต เพื่อป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีเพิ่มขึ้น และแตกต่างจากกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ยกเว้นคะแนนเฉลี่ยความรู้เรื่องโรคเอดส์และเพศศึกษา
Downloads
เอกสารอ้างอิง
2. เพชรศรี ศิรินิรันดร์, พัชรา เบญจรัตนาภรณ์, อรทัย หรูเจริญพาณิชย์, พรทิพย์ เข็มเงิน. รายงานความก้าวหน้าระดับประเทศตามปฏิญญาว่าด้วยพันธกรณีเรื่อง เอชไอวี/เอดส์ ประเทศไทย มกราคม 2551-ธันวาคม 2552. กรุงเทพมหานคร: เฟื่องฟ้าพริ้นติ้ง; 2553.
3. สินีนาถ แย้มละออ, ศิริวรรณ วชิรวงศ์. พฤติกรรมเสี่ยงทางเพศสัมพันธ์ กับความรู้เรื่องการติดเชื้อเอชไอวีในกลุ่มนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2548-2550. วารสารโรคเอดส์ 2551;21:28-35.
4. สมพงษ์ พัฒนกิจไพโรจน์. การศึกษาปัจจัยเพื่อป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงต่อการมีเพศสัมพันธ์ของวัยรุ่น. วารสารสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 1 2551; 12:101-3.
5. คณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการป้องกันและแก้ไขปัญหาเอดส์. ยุทธศาสตร์ป้องกันและแก้ไขปัญหาเอดส์แห่งชาติ พ.ศ. 2555-2559. นนทบุรี: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย; 2555.
6. ดาราวดี นันทขว้าง. ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการมีเพศสัมพันธ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปีที่ 5 และนักเรียนอาชีวศึกษาชั้นประกาศนียบัตรปีที่ 2 ในจังหวัดลำพูน ปี 2546. วารสารโรคเอดส์ 2550; 19:85-101.
7. สุปิยา จันทรมณี, ธนรักษ์ ผลิพัฒน์. ผลการเฝ้าระวังพฤติกรรมที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อเอชไอวี ในกลุ่มนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ประเทศไทย พ.ศ. 2549. วารสารโรคเอดส์ 2550;19:174-82.
8. ภักดิ์ ภูมิมาลา. การสอนเอดส์ศึกษาโดยวิธีการใช้ปัญหาเป็นฐาน สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 [วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต]. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2538.
9. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย; 2551.
10. ทัศนีย์ พันธุ์กาหลง. การใช้ชุดการแนะนำเพื่อพัฒนาความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการป้องกันโรคเอดส์ สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนบ้านตลาดขี้เหล็กอำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ [การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2541.
11. ประนอม บุษมงคล. การพัฒนาโปรแกรมสุขศึกษา ในการสร้างเสริมศักยภาพในการป้องกันโรคเอดส์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนชุมชนกุดบอดวิทยาเสริม ตำบลสงเปลือย อำเภอเขาวง จังหวัดกาฬสินธุ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร; 2549.
12. สุวารี คำศิริรักษ์. การมีส่วนร่วมของนักเรียน ครู และผู้ปกครอง ในการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีในวัยรุ่น [การศึกษาค้นคว้าอิสระพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น; 2552.
13. วินัย รอดไทร, เพ็ญศรี กระหม่อมทอง, ชนกานต์ ด่านวนกิจเจริญ. สถานการณ์การเรียนการสอนเพศศึกษาของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น [อินเทอร์เน็ต]. [สืบค้นเมื่อ 6 ก.ค. 2558]. แหล่งข้อมูล: http://hp.anamai.moph.go.th/ewt_dl_link.php?nid=171
14. เฉวตสรร นามวาท, สุปิยา จันทรมณี. ผลการเฝ้าระวังพฤติกรรมที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อเอชไอวี กลุ่มนักเรียนประเทศไทย พ.ศ. 2554. นนทบุรี: กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข; 2554.
15. เสาวพักตร์ ฮิ้นจ้อย, ปภานิจ สวงโท, พิมพ์พา เตชะกมลสุข. ผลการวิเคราะห์ระบบการเฝ้าระวัง 5 กลุ่มโรค 5 มิติ. นนทบุรี: กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข; 2558.
16. UNESCO. แนวทางเชิงวิชาการสากลของเพศวิถีศึกษา: การใช้ข้อมูลเชิงหลักฐานสำหรับโรงเรียน ครู และผู้ให้ความรู้ด้านสุขภาพ [อินเทอร์เน็ต]. [สืบค้นเมื่อ 6 ก.ค. 2558]. แหล่งข้อมูล: http://www.unescobkk.org/resources/e-library/publications/article/-0fe28dcb03/
17. องค์การแพธ. แนวคิดในการออกแบบการจัดการเรียนรู้สำหรับครูและผู้ปฏิบัติงานด้านเพศศึกษาสำหรับเยาวชน. กรุงเทพมหานคร: เออร์เจนท์แทค; 2550.
18. วัชรินทร์ พอสม. ปฏิสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการอบรม และรูปแบบการอบรมที่มีต่อผลสัมฤทธิ์และความพึงพอใจของผู้เข้าอบรมเรื่องโรคเอดส์ [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต]. อุตรดิตถ์: สถาบันราชภัฏสกลนคร; 2545.
19. สกลพร พิชัยกมล. ผลของการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมต่อความรู้เรื่องเพศและทักษะชีวิต ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนนนทรีวิทยา [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม; 2549.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ลงพิมพ์ในวารสารควบคุมโรค ถือว่าเป็นผลงานทางวิชาการหรือการวิจัย และวิเคราะห์ตลอดจนเป็นความเห็นส่วนตัวของผู้เขียน ไม่ใช่ความเห็นของกรมควบคุมโรค ประเทศไทย หรือกองบรรณาธิการแต่ประการใด ผู้เขียนจำต้องรับผิดชอบต่อบทความของตน
