วิจัยการพยาบาลและวิทยาศาสตร์สุขภาพ

ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติในการป้องกันการติดเชื้อจากเลือดและสารคัดหลั่ง ในอาสาสมัครฉุกเฉินการแพทย์

มาลีรัตน์ พวงวิภาต — 2026-06-29

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาหาความสัมพันธ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปฏิบัติในการป้องกันการติดเชื้อจากเลือดและสารคัดหลั่งของอาสาสมัครฉุกเฉินการแพทย์ (อฉพ.) และความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความรุนแรง การรับรู้โอกาสเสี่ยง ความคาดหวังในประสิทธิผลของการตอบสนองและความคาดหวังในความสามารถของตนเอง กับการปฏิบัติในการป้องกันการติดเชื้อของ อฉพ. กลุ่มตัวอย่างคือ อฉพ.ที่ปฏิบัติงานใน 3 จังหวัดในเขตสุขภาพที่ 5 ประกอบด้วย จังหวัดราชบุรี สุพรรณบุรี และนครปฐม จำนวน 378 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน รวบรวมข้อมูลตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 โดยใช้แบบสอบถามให้ตอบด้วยตนเอง ประกอบด้วยคำถามเกี่ยวกับข้อมูลทั่วไป การปฏิบัติในการป้องกันการติดเชื้อจากเลือดและสารคัดหลั่ง การรับรู้ความรุนแรง การรับรู้โอกาสเสี่ยง ความคาดหวังในประสิทธิผลของการตอบสนอง ความคาดหวังในความสามารถของตนเองในการป้องกันการติดเชื้อ ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 6 ท่าน มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาอยู่ระหว่าง .95 – 1.00 และมีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาค เท่ากับ .96, .85, .96, .83 และ .96 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของสเปียร์แมน

ผลการวิจัยพบว่า 1) อฉพ. มีการปฏิบัติในการป้องกันการติดเชื้อจากเลือดและสารคัดหลั่งในระดับดี ร้อยละ 97.1 2) ปัจจัยด้านการรับรู้ความรุนแรง การรับรู้โอกาสเสี่ยง และความคาดหวังในประสิทธิผลของการตอบสนองมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำกับการปฏิบัติในการป้องกันการติดเชื้อ (r=.137, p<.05; r=.147, p<.01; r=.180, p<.01 ตามลำดับ) ความคาดหวังในความสามารถของตนเองมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับปานกลางกับการปฏิบัติในการป้องกันการติดเชื้อ (r=.315, p<.01)

ผลการวิจัยนี้อาจใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาหลักสูตรการอบรมการปฏิบัติในการป้องกันการติดเชื้อจากเลือดและสารคัดหลั่งแก่ อฉพ. และควรส่งเสริมให้ อฉพ. มีความคาดหวังในความสามารถของตนเองในการปฏิบัติเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความปลอดภัยในการปฏิบัติงาน

ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อความรอบรู้ในการจัดการโรคเบาหวาน พฤติกรรมการจัดการตนเอง และภาวะโรคเบาหวานสงบ ในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 รายใหม่ ที่เข้ารับการรักษาในคลินิกโรคเรื้อรังโรงพยาบาลหนองบัวแดง

สุภาพ แจ้งคำ — 2026-06-30

การวิจัยกึ่งทดลองแบบหนึ่งกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อความรอบรู้ในการจัดการโรคเบาหวาน พฤติกรรมการจัดการตนเองและภาวะโรคเบาหวานสงบ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 รายใหม่ อายุ 30-65 ปี จำนวน 55 คน ที่มารับการรักษาในคลินิกโรคเรื้อรัง โรงพยาบาลหนองบัวแดง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ โปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพ แบบประเมินความรอบรู้ในการจัดการโรคเบาหวาน แบบประเมินพฤติกรรมการจัดการตนเอง และแบบบันทึกอาการทางคลินิก ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน ได้ค่าดัชนีความสอดคล้อง .67-1.00 และทดสอบความเชื่อมั่นของแบบประเมินทั้งสองฉบับด้วยสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาค ได้ค่าเท่ากับ .87 และ .83 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และ paired t-test ที่ระดับนัยสำคัญ .05

ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยความรอบรู้ในการจัดการโรคเบาหวานและพฤติกรรมการจัดการตนเองหลังเข้าร่วมโปรแกรมเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p< .05) นอกจากนี้ระดับน้ำตาลในเลือดขณะอดอาหารและน้ำตาลสะสมลดลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยพบผู้ป่วยเข้าสู่ภาวะโรคเบาหวานสงบร้อยละ 32.82 และควบคุมระดับน้ำตาลในเกณฑ์ดีร้อยละ 78.20

โปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพช่วยเพิ่มความรอบรู้ในการจัดการโรคเบาหวาน ส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการตนเอง ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด และเพิ่มอัตราการเข้าสู่ภาวะสงบของโรคในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 รายใหม่ บุคลากรสุขภาพจึงควรนำโปรแกรมนี้ไปประยุกต์ใช้ในการดูแลผู้ป่วยกลุ่มดังกล่าว

การพัฒนาระบบและกลไกการเสริมสร้างสมรรถนะของผู้ดูแลในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสุขภาพ เพื่อจัดการคุณภาพชีวิตที่ดีของผู้สูงอายุในชุมชน

กัญญารัตน์ ผึ่งบรรหาร — 2026-06-29

การวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบและกลไกการเสริมสร้างสมรรถนะของผู้ดูแลในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสุขภาพจัดการคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในชุมชน ดำเนินการ 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาบริบทของพื้นที่ สภาพปัจจุบัน และสภาพที่พึงประสงค์ของระบบและกลไกเพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านการใช้เทคโนโลยีของผู้ดูแลผู้สูงอายุ ระยะที่ 2 พัฒนาระบบและกลไกการเสริมสร้างสมรรถนะของผู้ดูแลผู้สูงอายุด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสุขภาพในการจัดการคุณภาพชีวิตที่ดีของผู้สูงอายุ ระยะที่ 3 ศึกษาประสิทธิผลของระบบและกลไกฯ โดยระยะที่ 1 และ 2 กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการพัฒนาสมรรถนะของผู้ดูแลผู้สูงอายุ ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ จำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วย 1) ประเด็นการสนทนากลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 2) แบบสอบถามความเหมาะสมและเป็นไปได้ของระบบและกลไกการพัฒนา หาคุณภาพของเครื่องมือโดยให้ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน ตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหา ได้ค่า IOC เท่ากับ .67-1.00 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพและสถิติเชิงพรรณนา ระยะที่ 3 กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ดูแลผู้สูงอายุ จำนวน 30 คน เครื่องมือ ได้แก่ ระบบและกลไกฯ และแบบวัดสมรรถนะของผู้ดูแลด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลนำไปหาค่าความตรงเชิงเนื้อหา ได้เท่ากับ .85 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ t-test independent

ผลการวิจัยพบว่าระบบการพัฒนาสมรรถนะผู้ดูแลผู้สูงอายุที่พัฒนาประกอบด้วย 1) ปัจจัยนำเข้า คือ บูรณาการนโยบายและแผนพัฒนาผู้สูงอายุเข้ากับการพัฒนาทักษะดิจิทัล การจัดสรรทรัพยากรและงบประมาณเพื่อการฝึกอบรมผู้ดูแล การวางแผนงานพัฒนาผู้ดูแลที่ชัดเจน 2) กระบวนการวิเคราะห์ความต้องการและสมรรถนะของผู้ดูแลตามบริบทพื้นที่ การออกแบบหลักสูตรตามความต้องการจริง จัดการเรียนรู้แบบผสมผสานทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติจริง และส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต 3) ผลผลิตและผลลัพธ์ต้องมีความชัดเจน ส่วนกลไกการพัฒนาที่สำคัญ คือ 1) การฝึกอบรมอย่างต่อเนื่องและจัดเวลาให้เหมาะสม 2) การควบคุมคุณภาพให้มีพี่เลี้ยง/โค้ช หน่วยงานท้องถิ่นและเครือข่ายได้มีส่วนร่วม และประสิทธิผลของระบบและกลไกฯ พบว่าผู้ดูแลมีคะแนนเฉลี่ยสมรรถนะหลังใช้ระบบและกลไกฯ สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=.001)

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านสุขภาพในการป้องกัน การติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ซ้ำของผู้สูงอายุในชุมชน

กชมน ใจอยู่ — 2026-06-29

การวิจัยแบบศึกษาเชิงสหสัมพันธ์ครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรอบรู้ด้านสุขภาพ และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านสุขภาพในการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ซ้ำ ของผู้สูงอายุในชุมชน กลุ่มตัวอย่าง คือผู้สูงอายุที่มีอายุตั้งแต่ 60-80 ปี ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์เป็นโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 อาศัยอยู่ในชุมชนพื้นที่เขตบริการสุขภาพที่ 5 และได้รับการสุ่มอย่างมีขั้นตอนจำนวน 474 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล แบบสัมภาษณ์การรับรู้ภาวะสุขภาพ แบบสัมภาษณ์การเข้าร่วมกิจกรรมชุมชน แบบสัมภาษณ์ความเศร้าในผู้สูงอายุไทย แบบสัมภาษณ์การสนับสนุนทางสังคม และแบบสัมภาษณ์ความรอบรู้ด้านสุขภาพในการป้องกันการติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 ซ้ำ โดยแบบสัมภาษณ์ความเศร้าในผู้สูงอายุไทย แบบสัมภาษณ์การสนับสนุนทางสังคม และแบบสัมภาษณ์ความรอบรู้ด้านสุขภาพในการป้องกันการติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 ซ้ำมีค่าความเชื่อมั่น 85, .88, และ .92 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปโดยใช้สถิติพรรณนา วิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยใช้สถิติ Pearson’s correlation และ Spearman’s rank correlation

ผลการวิจัยพบว่าผู้สูงอายุมีความรอบรู้ด้านสุขภาพในการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ซ้ำในระดับสูง โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 76.94 (SD=9.89) สำหรับปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความรอบรู้ด้านสุขภาพในการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ซ้ำของผู้สูงอายุในชุมชน ได้แก่ การสนับสนุนทางสังคม (r=.346 , p<.001) การรับรู้ภาวะสุขภาพ (rs =.451, p<.001) และการเข้าร่วมกิจกรรมชุมชน (r=.185, p<.001) โดยภาวะซึมเศร้า (r=-.305, p<.001) เป็นปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางลบกับความรอบรู้ด้านสุขภาพในการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ซ้ำของผู้สูงอายุในชุมชน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05)

ผลการวิจัยนี้ผู้ให้บริการสุขภาพสามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพแก่ผู้สูงอายุในการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ซ้ำ ทั้งในโรงพยาบาลและในชุมชนต่อไป

อิทธิพลของความรอบรู้ด้านทันตสุขภาพต่อพฤติกรรมการดูแลสุขภาพช่องปากของนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน

วรางคณา กิติบุตร — 2026-06-29

การศึกษาวิจัยเชิงวิเคราะห์แบบภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรอบรู้ด้านทันตสุขภาพ และพฤติกรรมการดูแลสุขภาพช่องปากของนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน และศึกษาอิทธิพลของความรอบรู้ด้านทันตสุขภาพต่อพฤติกรรมการดูแลสุขภาพช่องปากของนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 356 คน สุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ เก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ - เมษายน 2567 เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นประกอบด้วย 4 ส่วน ส่วนที่ 1) ข้อมูลทั่วไป ส่วนที่ 2) ข้อมูลด้านทันตกรรม ส่วนที่ 3) แบบวัดระดับความรอบรู้ด้านทันตสุขภาพ ส่วนที่ 4) แบบวัดระดับพฤติกรรมการดูแลสุขภาพช่องปาก ตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ .67 และค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามความรอบรู้ด้านทันตสุขภาพช่องปาก มีค่าเท่ากับ .758 แบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลสุขภาพช่องปากมีค่าเท่ากับ .759 และแบบสอบถามฉบับนี้มีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาคเท่ากับ .770 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ที่ระดับนัยสำคัญ.05

ผลการศึกษาพบว่า 1) ระดับความรอบรู้ด้านทันตสุขภาพและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพช่องปากของนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน อยู่ในระดับปานกลาง ( = 2.71 , SD =.16) และ ( = 2.42 , SD =.73) ตามลำดับ 2) อิทธิพลของความรอบรู้ด้านทันตสุขภาพต่อพฤติกรรมการดูแลสุขภาพช่องปาก ได้แก่ ด้านการเข้าใจข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพช่องปาก (β =.935, P<.001) ด้านการเข้าถึงข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพช่องปาก (β =.401, P=.002) ด้านการใช้ข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพช่องปาก (β = .404, P=.017)ด้านการประเมินค่าข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพช่องปาก (β =.316, P=.027) สามารถพยากรณ์พฤติกรรมการดูแลสุขภาพช่องปากของนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย ได้ร้อยละ 35.60 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (R²=.356, Adj R² =.349)

ดังนั้นบุคลากรด้านสาธารณสุขหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรจัดหลักสูตรอบรมผู้ฝึกสอนด้านสุขภาพช่องปากเพื่อให้มีความเชี่ยวชาญในวิชาชีพและเพิ่มหลักสูตรในสถานศึกษาเกี่ยวกับความรอบรู้ด้านดิจิทัล (digital literacy) ควบคู่ไปกับการส่งเสริมความรอบรู้ด้านทันตสุขภาพ

ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับนวัตกรรมบริหารข้อไหล่ต่อพิสัยการเคลื่อนไหวของข้อไหล่และการทำงานของแขนในผู้ป่วยหลังผ่าตัดมะเร็งเต้านม

กนกกาญจน์ พ่วงเฟื่อง — 2026-05-31

การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพี่อศึกษาผลของโปรแกรมออกกำลังกายร่วมกับนวัตกรรมบริหารข้อไหล่ต่อพิสัยการเคลื่อนไหวของข้อไหล่ และการทำงานของแขนในผู้ป่วยหลังผ่าตัดมะเร็งเต้านม กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่เข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก จำนวน 66 คน สุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองกลุ่มละ 33 คน เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย 1) โปรแกรมออกกำลังกายร่วมกับนวัตกรรมบริหารข้อไหล่ คู่มือและคลิปวีดีโอแสดงการบริหารแขนและไหล่ 2) โกนิโอมิเตอร์ 3) แบบบันทึกพิสัยการเคลื่อนไหวของข้อไหล่ และ 4) แบบประเมินการทำงานของแขน ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน ได้ค่า CVI เท่ากับ 1.00 และค่าความเชื่อมั่นของเครื่องมือ ชุดที่ 2-4 คำนวณค่าสัมประสิทธิ์แคปปา ได้ค่าเท่ากับ .70 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ ร้อยละ ไคสแควร์ ฟิชเชอร์ มัธยฐาน วิลคอกซัน และแมนน์–วิทนีย์ ยู

ผลวิจัยพบว่า หลังทดลอง กลุ่มทดลองมีพิสัยการเคลื่อนไหวข้อไหล่ในทุกท่าไม่แตกต่างจากก่อนทดลอง (ค่าอยู่ในเกณฑ์ปกติทุกท่า) ขณะที่กลุ่มควบคุมมีพิสัยการเคลื่อนไหวข้อไหล่บางท่า คือ กางแขน ยกแขนไปข้างหน้าและงอศอกตั้งฉากและหมุนแขนท่อนปลายลงลดลง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 นอกจากนี้กลุ่มทดลองมีคะแนนการทำงานของแขนดีขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ขณะที่กลุ่มควบคุมมีคะแนนการทำงานของแขนไม่แตกต่างกัน และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่ม พบว่า หลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีพิสัยการเคลื่อนไหวข้อไหล่บางท่า ได้แก่ กางแขน ยกแขนไปข้างหน้าและงอศอกตั้งฉากและหมุนแขนท่อนปลายลงดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 และมีคะแนนการทำงานของแขนดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001

ดังนั้นพยาบาลจึงควรนำโปรแกรมนี้ไปใช้ในการดูแลผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัดมะเร็งเต้านมรายอื่นต่อไป

ประสิทธิผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง โรงพยาบาลแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

ภิตินันท์ อิศรางกูร ณ อยุธยา — 2026-06-30

การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง โรงพยาบาลแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลแม่แตง จำนวน 120 คน คัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจงตามคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 60 คน และกลุ่มควบคุม 60 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลทั่วไป โปรแกรมการวางแผนจำหน่าย แบบสอบถามความพึงพอใจ แบบประเมินการปฏิบัติตามแผนการดูแล และแบบบันทึกผลลัพธ์ทางคลินิก เครื่องมือมีความตรงเชิงเนื้อหาแบบสอบถามความพึงพอใจมีค่า IOC = .86 และแบบประเมินการปฏิบัติตามแผนการดูแลมีค่า IOC = .84 และความเชื่อมั่น (Cronbach's alpha = .92) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติเชิงพรรณนา Chi-square test และ Independent t-test

ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มทดลองมีอัตราการกลับมารักษาซ้ำภายใน 30 วัน (ร้อยละ 8.33) น้อยกว่ากลุ่มควบคุม (ร้อยละ 26.67) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (χ² = 7.48, p = .006) มีระยะเวลาการรักษาในโรงพยาบาลสั้นกว่า โดยกลุ่มทดลองมีระยะเวลาการรักษาเฉลี่ย 4.8 ± 1.9 วัน น้อยกว่ากลุ่มควบคุมซึ่งมีค่าเฉลี่ย 5.7 ± 2.3 วัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 2.15, p = .034) โดยมีส่วนต่างของค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.9 วัน ความพึงพอใจของผู้ป่วยและญาติอยู่ในระดับดี (4.1 ± 0.5) และการปฏิบัติตามแผนการดูแลอยู่ในระดับดี (83.3%)

ข้อเสนอแนะคือควรนำโปรแกรมนี้ไปใช้เป็นแนวทางมาตรฐานในการดูแลผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังในโรงพยาบาลแม่แตง และขยายผลไปยังโรงพยาบาลชุมชนอื่น ๆ ในประเทศไทย พร้อมทั้งศึกษาติดตามผลในระยะยาวและประเมินความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์

รูปแบบการพยาบาลการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ: การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ

จันทนา ณหทัยโภคิน — 2026-06-29

การวิจัยนี้เป็นการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์หลักฐานเชิงประจักษ์เกี่ยวกับรูปแบบการพยาบาลในการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ โดยใช้แนวคิดการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบของสถาบันโจแอนนาบริกส์ (Joanna Briggs Institute: JBI) สืบค้นงานวิจัยที่ตีพิมพ์ระหว่างปี ค.ศ. 2015–2025 จากฐานข้อมูล ScienceDirect, CINAHL, PubMed, EBSCO, SpringerLink และ ThaiJO พบงานวิจัยจำนวน 617 เรื่อง ภายหลังการคัดเลือกตามแนวทาง PRISMA เหลืองานวิจัยที่ผ่านเกณฑ์จำนวน 10 เรื่อง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการสังเคราะห์เนื้อหา (content synthesis)

ผลการศึกษาพบว่ากระบวนการหย่าเครื่องช่วยหายใจสามารถจำแนกออกเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะก่อนหย่า ระยะหย่า และระยะหลังหย่าเครื่องช่วยหายใจ โดยในระยะก่อนหย่า การประเมินความพร้อมของผู้ป่วยอย่างครอบคลุมทั้งด้านสรีรวิทยาและสภาวะทางคลินิกช่วยเพิ่มความแม่นยำในการคัดเลือกผู้ป่วยที่เหมาะสมต่อการหย่าเครื่องช่วยหายใจ ในระยะหย่า การใช้เทคนิค เช่น การทดสอบการหายใจด้วยตนเอง (SBT) การช่วยหายใจแบบแรงดันสนับสนุน (PSV) และการประเมิน cuff leak test มีบทบาทสำคัญในการประเมินความสามารถในการหายใจและลดความเสี่ยงต่อการหย่าล้มเหลว ส่วนในระยะหลังหย่า การเฝ้าระวังทางคลินิกอย่างต่อเนื่องร่วมกับการดูแลแบบสนับสนุน โดยเฉพาะการให้ออกซิเจนแบบ High-flow nasal cannula (HFNC) มีส่วนช่วยลดภาวะแทรกซ้อน ลดอัตราการใส่ท่อช่วยหายใจซ้ำ และส่งเสริมประสิทธิภาพในการแลกเปลี่ยนก๊าซ

โดยสรุปควรพัฒนารูปแบบการพยาบาลแบบบูรณาการที่ครอบคลุมทั้ง 3 ระยะของการหย่าเครื่องช่วยหายใจ เพื่อเพิ่มประสิทธิผลทางคลินิกและความปลอดภัยในการดูแลผู้ป่วยวิกฤต ทั้งนี้ควรมีการศึกษาวิจัยเพิ่มเติม โดยเฉพาะการศึกษาแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม รวมถึงการติดตามผลลัพธ์ในระยะยาวเพื่อเสริมสร้างหลักฐานเชิงประจักษ์และสนับสนุนการนำไปใช้ในทางปฏิบัติ

ผลของโปรแกรมการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ของอาสาสมัครสาธารณสุขเรือนจำต่อการปฏิบัติการเฝ้าระวังในกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูง

ภัทรภร กันทะจันทร์ — 2026-06-29

การวิจัยกึ่งทดลอง แบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลังการทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบสัดส่วนการปฏิบัติการเฝ้าระวังในกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูงของอาสาสมัครสาธารณสุขเรือนจำ (อสรจ.) ก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ กลุ่มตัวอย่าง คือ อสรจ. จำนวน 20 คน คัดเลือก กลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) เครื่องมือที่ใช้ในการดำเนินการวิจัย ได้แก่ แผนกิจกรรมโปรแกรมการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ที่ผู้วิจัยได้พัฒนาขึ้น ระยะเวลา 6 สัปดาห์ สื่อนำเสนอ Power point คู่มือและชุดอุปกรณ์การปฏิบัติการเฝ้าระวังในกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูงสำหรับ อสรจ. 2) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบสังเกตการปฏิบัติการเฝ้าระวังโรคความดันโลหิตสูง ซึ่งผ่านการตรวจสอบจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 6 ท่าน ได้ค่าความเที่ยงตรง เท่ากับ .96 และค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ .95 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติ McNemar’s test และสถิติ paired t-test

ผลการวิจัยพบว่าภายหลังการได้รับโปรแกรมการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ กลุ่มตัวอย่างมีสัดส่วนและคะแนนการปฏิบัติการเฝ้าระวังโรคความดันโลหิตสูงในกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูงที่สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (p<.001)

ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมการเรียนรู้เชิงประสบการณ์มีประสิทธิผลในการส่งเสริม การปฏิบัติการเฝ้าระวังในกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูงของ อสรจ. ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ผลของโปรแกรมเสริมสร้างพลังอำนาจต่อการกลับเข้ามารักษาซ้ำและความพร้อมในการจำหน่ายของมารดาทารกแรกเกิดที่มีภาวะตัวเหลือง

วันวิสา พรหมเกตุ — 2026-06-29

การศึกษาแบบกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจต่อการกลับเข้ามารักษาซ้ำ และความพร้อมในการจำหน่ายของมารดาทารกแรกเกิดที่มีภาวะตัวเหลือง กลุ่มตัวอย่าง คือ มารดาของทารกแรกเกิดอายุครรภ์ 37 สัปดาห์ขึ้นไป ที่ได้รับการวินิจฉัยภาวะตัวเหลืองและรักษาด้วยการส่องไฟ ณ โรงพยาบาลกำแพงเพชร ด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย เลือกมารดาที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันในเรื่องอายุ และระดับการศึกษา แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 16 ราย รวมทั้งสิ้น 32 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) โปรแกรมเสริมสร้างพลังอำนาจตามแนวคิดของกิบสัน 2) คู่มือสำหรับมารดาในการดูแลทารกแรกเกิดที่มีภาวะตัวเหลือง 3) อินโฟกราฟิกส์ ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 6 ท่าน ได้ค่าความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ .83 4) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลของมารดาและทารกแรกเกิด 5) แบบวัดความพร้อมในการจำหน่ายจากโรงพยาบาลฉบับบิดา/มารดา และ 6) แบบบันทึกการกลับเข้ามารักษาซ้ำ หาความเชื่อมั่นของแบบวัดความพร้อมในการจำหน่ายจากโรงพยาบาลฉบับบิดา/มารดา โดยใช้สัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาค เท่ากับ .93 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ไคสแควร์ และแมนวิทนีย์ยู

ผลการวิจัยพบว่ามารดากลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนความพร้อมในการจำหน่ายสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 (p <.001) และจำนวนทารกที่กลับเข้ามารักษาซ้ำด้วยภาวะตัวเหลืองภายใน 14 วันหลังจำหน่ายจากโรงพยาบาลในกลุ่มทดลองน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (p<.05)

ผลจากการศึกษานี้สรุปได้ว่าโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจสามารถเพิ่มความพร้อมในการจำหน่ายของมารดาและลดอัตราการกลับเข้ามารักษาซ้ำของทารกแรกเกิดที่มีภาวะตัวเหลืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ บุคลากรทางการพยาบาลสามารถนำโปรแกรมนี้ไปประยุกต์ใช้เพื่อเตรียมความพร้อมและส่งเสริมความสามารถของมารดาในการดูแลทารกที่บ้านต่อไป

ประสิทธิผลของโปรแกรมการคัดแยกขยะพลาสติกด้วยปิงปองจราจรชีวิต 7 สี ของนักศึกษา วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดพิษณุโลก

รัฐฐา คำสุวรรณ — 2026-06-29

การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมการคัดแยกขยะพลาสติกด้วยปิงปองจราจรชีวิต 7 สีของนักศึกษา วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดพิษณุโลก กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาเพศหญิง ชั้นปีที่ 1 - 3 จำนวน 98 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง จำนวน 49 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 49 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างด้วยการจับฉลากแบบไม่ใส่คืน โดยกลุ่มทดลองเข้าร่วมกิจกรรมตามโปรแกรม ส่วนกลุ่มควบคุมดำเนินการตามปกติโดยเข้าร่วมกิจกรรมการเรียนการสอนหรือเข้าร่วมกิจกรรมศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม ประกอบด้วยแบบสอบถามคุณลักษณะทางประชากร ทัศนคติต่อการคัดแยกขยะพลาสติก การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง ความตั้งใจในการคัดแยกขยะพลาสติก และพฤติกรรมการคัดแยกขยะพลาสติก ได้ค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ของการวิจัยรายข้ออยู่ระหว่าง .60-1.00 และมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ .75, .86, .96 และ .95 ตามลำดับ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Chi-squared test, Fisher’s exact test, Independent samples t-test และ Paired samples t-test

ผลการวิจัยพบว่า 1) ก่อนทดลอง ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีทัศนคติต่อการคัดแยกขยะพลาสติก การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง ความตั้งใจในการคัดแยกขยะพลาสติก และพฤติกรรมการคัดแยกขยะพลาสติกไม่แตกต่างกัน ส่วนหลังทดลอง กลุ่มทดลองมีทัศนคติต่อการคัดแยกขยะพลาสติก การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง ความตั้งใจในการคัดแยกขยะพลาสติก และพฤติกรรมการคัดแยกขยะพลาสติกสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) หลังทดลอง กลุ่มทดลองมีทัศนคติต่อการคัดแยกขยะพลาสติก การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง ความตั้งใจในการคัดแยกขยะพลาสติก และพฤติกรรมการคัดแยกขยะพลาสติกสูงกว่าก่อนทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนกลุ่มควบคุมมีทัศนคติต่อการคัดแยกขยะพลาสติก การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง ความตั้งใจในการคัดแยกขยะพลาสติก และพฤติกรรมการคัดแยกขยะพลาสติกไม่แตกต่างกับก่อนทดลอง

ดังนั้นผลการวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมที่พัฒนาขึ้นช่วยเพิ่มคะแนนพฤติกรรมการคัดแยกขยะพลาสติกของนักศึกษาได้ ดังนั้นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงควรนำไปใช้ให้ครอบคลุมกลุ่มเป้าหมายมากยิ่งขึ้นและนำประยุกต์ใช้ในพื้นที่อื่น ๆ ตามความเหมาะสมต่อไป

ประสบการณ์ชีวิตของสตรีวัยกลางคนภายหลังการตัดรังไข่ทั้งสองข้างก่อนหมดประจำเดือน: การปรับตัวในบริบทชุมชนภาคเหนือตอนล่าง

นัยนา แก้วคง — 2026-06-30

การวิจัยเชิงคุณภาพนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสบการณ์ชีวิตของสตรีวัยกลางคนภายหลังการ ตัดรังไข่ทั้งสองข้างก่อนหมดประจำเดือน: การปรับตัวในบริบทชุมชนภาคเหนือตอนล่าง โดยใช้แนวทางการวิเคราะห์ปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความ (Interpretative Phenomenological Analysis: IPA) ร่วมกับทฤษฎีการปรับตัวของรอย (Roy's Adaptation Model: RAM) เป็นกรอบแนวคิด คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลหลักแบบเจาะจงจำนวน 12 ราย อายุระหว่าง 35–55 ปี ที่เข้ารับการผ่าตัดตัดรังไข่ทั้งสองข้างก่อนหมดประจำเดือน ณ โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกึ่งโครงสร้าง ซึ่งประกอบด้วยคำถามหลัก 4 กลุ่ม ตาม 4 รูปแบบการปรับตัวของ RAM ผ่านการตรวจสอบความตรงของเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการพยาบาลนรีเวชกรรม 1 ท่าน และด้านระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ 2 ท่าน ได้ค่าดัชนีความตรงของเนื้อหา (Content Validity Index: CVI) เท่ากับ .89 วิเคราะห์ข้อมูลตามขั้นตอน IPA 6 ขั้นตอน จนถึงจุดอิ่มตัวของข้อมูล

ผลการวิจัยพบประเด็นหลัก 4 ประเด็น ได้แก่ 1) "ร่างกายที่ไม่คุ้นเคย" สะท้อนประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยาอย่างเฉียบพลัน โดยเฉพาะอาการวาสอโมทอร์และปัญหาการนอนหลับ 2) "ฉันยังเป็นผู้หญิงอยู่หรือเปล่า" สะท้อนการตั้งคำถามต่ออัตลักษณ์และภาพลักษณ์ตนเอง ควบคู่กับกระบวนการสร้างนิยามตนเองใหม่ 3) "โลกที่หมุนต่อไปโดยไม่ถามว่าเราพร้อมหรือเปล่า" สะท้อนความท้าทายในการปรับบทบาทหน้าที่ทั้งในครอบครัวและชุมชน และ 4) "รากที่ยึดเอาไว้" สะท้อนบทบาทของครอบครัว ความเชื่อทางพุทธศาสนา และภูมิปัญญาท้องถิ่นในฐานะทรัพยากรทางจิตวิญญาณที่หนุนเสริมกระบวนการปรับตัว

ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าบริบทวัฒนธรรมชุมชนภาคเหนือตอนล่างมีบทบาทสำคัญต่อรูปแบบและความหมายของประสบการณ์ชีวิต ข้อค้นพบเหล่านี้เป็นรากฐานสำหรับการพัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลที่สอดคล้องกับบริบทวัฒนธรรมท้องถิ่น ทั้งนี้ควรดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพแบบตามยาวและศึกษาในกลุ่มคู่สมรสหรือครอบครัวในฐานะผู้ให้ข้อมูลร่วมในอนาคต

การพัฒนารูปแบบการสวนล้างกระเพาะปัสสาวะแบบต่อเนื่องในผู้ป่วยผ่าตัดต่อมลูกหมากโตทางท่อปัสสาวะ โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย

เบญญาภา ศิริศักดิ์ — 2026-06-29

การวิจัยและพัฒนานี้เพื่อศึกษาสถานการณ์ พัฒนารูปแบบ และประสิทธิผลของรูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่ได้รับการสวนล้างกระเพาะปัสสาวะแบบต่อเนื่องในผู้ป่วยผ่าตัดต่อมลูกหมากโตทางท่อปัสสาวะ ดำเนินการ 3 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาสถานการณ์ ปัญหาและความต้องการของพยาบาลวิชาชีพ ใช้วิธีวิเคราะห์เอกสารและวิธีเชิงคุณภาพ ขั้นตอนที่ 2 พัฒนารูปแบบโดยยกร่างรูปแบบและผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญ 3 คน ขั้นตอนที่ 3 ศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบ ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยแบบกึ่งทดลองชนิดหนึ่งกลุ่ม วัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคต่อมลูกหมากโตที่ได้รับการผ่าตัดต่อมลูกหมากโตทางท่อปัสสาวะ โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย จำนวน 27 คน เลือกตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แบบประเมินความเจ็บปวดหลังผ่าตัด 2) แบบประเมินภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัด 3) แบบประเมินความพึงพอใจ ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน ได้ค่า IOC อยู่ระหว่าง .67-1.00 และโดยแบบสอบถามความพึงพอใจได้ค่าความเชื่อมั่น .77 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติ One sample t-test

ผลการวิจัยพบว่า 1. สถานการณ์จำนวนผู้ป่วยโรคต่อมลูกหมากโต ในปี 2564 - 2566 ที่ได้รับการผ่าตัดต่อมลูกหมากโดยใช้วิธีส่องกล้อง (Transurethral Resection of the Prostate: TURP) และสวนล้างกระเพาะปัสสาวะแบบต่อเนื่อง (Continuous Bladder Irrigation: CBI) มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปัญหาของพยาบาลวิชาชีพเพื่อป้องกันการเกิดภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัด ได้แก่ แนวทางการพยาบาลผู้ป่วยไม่มีรูปแบบที่ชัดเจน และพยาบาลต้องการให้มีแนวทางการดูแลผู้ป่วย BPH ที่ได้รับ CBI นำไปใช้ได้จริง มีการติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง 2. รูปแบบการสวนล้างกระเพาะปัสสาวะแบบต่อเนื่องในผู้ป่วยผ่าตัดต่อมลูกหมากโตทางท่อปัสสาวะ (4P Model) ประกอบด้วย 1) การเตรียมผู้ป่วยก่อนการผ่าตัด (Pre operative Evaluation) 2) การพยาบาลผู้ป่วยขณะรับการสวนล้างกระเพาะปัสสาวะ (Performing Continuous Bladder Irrigation) 3) การพยาบาลหลังผ่าตัดเมื่อ off CBI (Post operative Evaluation) 4) การเตรียมความพร้อมก่อนการจำหน่าย (Preparation Discharge Planning) 3. หลังใช้รูปแบบผู้ป่วยมีคะแนนความปวดลดลง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ไม่พบภาวะแทรกซ้อนอื่น ยกเว้นมีไข้หลังผ่าตัด 24 ชั่วโมง ร้อยละ 25.9 และผู้ป่วยมีความพึงพอใจต่อรูปแบบมากกว่าร้อยละ 90 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001

ดังนั้นควรนำรูปแบบ 4P Model ไปใช้เป็นแนวปฏิบัติการพยาบาลตามรูปแบบการสวนล้างกระเพาะปัสสาวะแบบต่อเนื่องในผู้ป่วยผ่าตัดต่อมลูกหมากโตทางท่อปัสสาวะ สำหรับให้พยาบาลใช้ปฏิบัติเป็นแนวทางเดียวกันและสามารถขยายผลนำไปใช้ในหอผู้ป่วยพิเศษที่รับดูแลผู้ป่วยหลังผ่าตัดต่อมลูกหมากโต

ผลของโปรแกรมการส่งเสริมการปฏิบัติการทำลายเชื้อและการทำปราศจากเชื้อ อุปกรณ์การแพทย์ต่อความรู้ การปฏิบัติและความพึงพอใจ ในบุคลากรโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล

คนึงนิจ สมัครเขตการณ์ — 2026-06-29

การวิจัยแบบกึ่งทดลองแบบหนึ่งกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ1) เปรียบเทียบความรู้และการปฏิบัติการทำลายเชื้อและการทำปราศจากเชื้อของบุคลากรโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล (รพ.สต.) ระหว่างก่อนและหลังได้รับโปรแกรมและ 2) ศึกษาความพึงพอใจของกลุ่มตัวอย่างหลังได้รับโปรแกรม กลุ่มตัวอย่างคือบุคลากรใน รพ.สต. เขตอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก จำนวน 28 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) โปรแกรมการส่งเสริมการปฏิบัติการทำลายเชื้อและการทำปราศจากเชื้ออุปกรณ์การแพทย์ 2) แบบวัดความรู้ 3) แบบสังเกตการปฏิบัติ และ 4) แบบประเมินความพึงพอใจ เครื่องมือได้รับการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน มีค่าความตรงตามเนื้อหาของทุกฉบับเท่ากับ 1 ค่าความเชื่อมั่นของแบบวัดความรู้ใช้สูตร Kuder-Richardson 20 ได้เท่ากับ .75 ค่า interrater ของการสังเกตระหว่างผู้วิจัยเท่ากับ 1 และค่าความเชื่อมั่นแบบประเมินความพึงพอใจใช้สัมประสิทธิ์ครอนบาค (Cronbach’s coefficient) เท่ากับ .76 วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปใช้สถิติเชิงพรรณนา Paired t-test Fisher's exact หรือ Pearson chi-squared test

ผลศึกษาพบว่า 1) ภายหลังใช้โปรแกรมคะแนนความรู้ของกลุ่มตัวอย่าง ( = 21.54, SD=1.71) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 (t=5.52, p<.001) การปฏิบัติภายหลังใช้โปรแกรม (ร้อยละ 60.94) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 (c² = 97.81, p<.001) 2) ความพึงพอใจต่อโปรแกรมส่งเสริมการทำลายเชื้อและการทำปราศจากเชื้อของกลุ่มตัวอย่างภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.83, SD=.29)

ข้อเสนอแนะ ควรพิจารณานำโปรแกรมส่งเสริมการทำลายเชื้อและการทำปราศจากเชื้อในบุคลากร รพ.สต. ไปใช้อย่างต่อเนื่องเพื่อให้การทำลายเชื้อและการทำปราศจากเชื้อมีประสิทธิภาพอย่างยั่งยืน

การปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านภายหลัง การถ่ายโอนโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลให้กับองค์การบริหารส่วนจังหวัด: กรณีศึกษา จังหวัดพิษณุโลก

ศิริโชตินันท์ นววงศ์ศิริ — 2026-06-29

การวิจัยแบบผสมผสานวิธีนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) ในเขตรับผิดชอบ รพ.สต.ที่ถ่ายโอนไปสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพิษณุโลก ก่อนและหลังการถ่ายโอน 2) ศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของ อสม. ภายหลัง รพ.สต. ถ่ายโอนไปสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพิษณุโลก กลุ่มตัวอย่างคือ อสม.จำนวน 365 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่นระหว่าง .705 – .983 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติไคสแควร์ วิเคราะห์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และ 3) เพื่อศึกษาความคาดหวังของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของ อสม.ภายหลัง รพ.สต.ถ่ายโอนไปสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพิษณุโลก เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างกับผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 14 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการศึกษาพบว่า 1) ความสามารถในการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของกลุ่มตัวอย่างที่ทำได้มากที่สุด ได้แก่ การคัดกรองผู้ป่วยเบาหวาน ความดันโลหิตสูง (ร้อยละ 98.08) เมื่อเปรียบเทียบคะแนนการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ก่อนและหลังการถ่ายโอน พบว่าการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของกลุ่มตัวอย่างมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (P<.001) 2) ระยะเวลาการเป็นอสม. (r = .142, P=.007) ทัศนคติของ อสม.ในเรื่องการถ่ายโอน รพ.สต (r = .222, P<.001) มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของ อสม. อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3) ความคาดหวังในการปฏิบัติงานของ อสม. หลังการถ่ายโอนพบ 3 ประเด็นหลัก คือ 1) การปฏิบัติงานด้านการควบคุมโรค 2) การเป็นผู้เชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานและชุมชน และ 3) การพัฒนาตนเองให้มีความเชี่ยวชาญในงานสาธารณสุข

ทั้งนี้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทั้งส่วนขององค์การบริหารส่วนจังหวัด และกระทรวงสาธารณสุข สามารถนำผลการศึกษาไปเป็นแนวทางในการพัฒนาเพื่อส่งเสริมสนับสนุนการปฏิบัติงานของ อสม. รวมทั้งการกำกับ ติดตามและนิเทศการปฏิบัติงานของอสม. เพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นต่อไป

ผลของโปรแกรมสื่อสารความเสี่ยงทางสุขภาพเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อน ในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 เขตชุมชนเมือง จังหวัดสุโขทัย

บรรพรต กลิ่นสุข — 2026-06-29

การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมสื่อสารความเสี่ยงทางสุขภาพเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 เขตชุมชนเมือง จังหวัดสุโขทัย กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 อายุ 60 - 75 ปี อาศัยอยู่ในเขตชุมชนเมือง จังหวัดสุโขทัย โดยการสุ่มกลุ่มตัวอย่างอย่างง่ายตามคุณสมบัติที่กำหนด เป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบ กลุ่มละ 30 คน กลุ่มเปรียบเทียบได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมสื่อสารความเสี่ยงทางสุขภาพเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อน ผู้วิจัยประยุกต์แนวคิดการสื่อสารความเสี่ยงของโรห์มันน์เป็นกรอบแนวคิดการวิจัย ระยะเวลา 8 สัปดาห์ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1) โปรแกรมสื่อสารความเสี่ยงทางสุขภาพเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 2) แบบประเมินพฤติกรรมป้องกันภาวะแทรกซ้อนโรคเบาหวานชนิดที่ 2 และ 3) คู่มือสื่อสารความเสี่ยงทางสุขภาพ โดยผ่านการตรวจสอบคุณภาพจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน มีค่าดัชนีความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ .82 ค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาค เท่ากับ .90 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติวิเคราะห์ ได้แก่ สถิติการทดสอบที สถิติทดสอบแมนวิทนีย์ยูและสถิติทดสอบวิลคอกซันไซน์แรงค์

ผลการวิจัยพบว่าหลังการใช้โปรแกรมกลุ่มทดลองมีพฤติกรรมป้องกันภาวะแทรกซ้อนโรคเบาหวานชนิดที่ 2 สูงกว่าก่อนใช้โปรแกรม และสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และหลังการใช้โปรแกรมกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบมีระดับน้ำตาลในเลือดไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

ข้อเสนอแนะผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า โปรแกรมสื่อสารความเสี่ยงทางสุขภาพมีผลต่อการส่งเสริมพฤติกรรมการป้องกันภาวะแทรกซ้อนในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 เป็นแนวทางให้พยาบาลนำโปรแกรม ไปใช้ในการดูแลและส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุอย่างต่อเนื่อง

ผลของโปรแกรมการส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะของตนด้านการออกกำลังกาย แบบก้าวตามตารางในผู้ป่วยโรคไตวายเรื้อรังระยะที่ 1-2

สุพัตรา เชาว์ไวย — 2026-06-30

การวิจัยกึ่งทดลองแบบ 2 กลุ่มเปรียบเทียบก่อน-หลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะของตนด้านการออกกำลังกายแบบก้าวตามตารางในผู้ป่วยโรคไตวายเรื้อรังระยะที่ 1-2 กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยโรคไตวายเรื้อรังระยะที่ 1-2 จำนวน 53 คน สุ่มแบบเจาะจง แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 26 คน กลุ่มเปรียบเทียบ 27 คน เก็บข้อมูลช่วงเดือนกันยายน พ.ศ. 2567 ถึงเดือนเมษายน 2568 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) โปรแกรมการทดลองเป็นการจัดประสบการณ์การเรียนรู้แบบกลุ่ม จากบุคคลต้นแบบและสัญลักษณ์ตัวแบบ การสร้างแรงจูงใจและการให้กำลังใจด้วยวาจา การแลกเปลี่ยนเรียนรู้และการสะท้อนกลับด้วยผลลัพธ์ เพื่อสนับสนุนให้มีพฤติกรรมการออกกำลังกายแบบก้าวตามตารางอย่างต่อเนื่อง ระยะเวลา 12 สัปดาห์ 2) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวมรวมข้อมูล คือแบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะของตนและพฤติกรรมการออกกำลังกาย ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน ได้ค่า CVI เท่ากับ .89 และ 1.00 ตามลำดับ ค่าความเชื่อมั่นสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาคเท่ากับ .94 และ .93 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติที

ผลการวิจัยพบว่าภายหลังการทดลองกลุ่มทดลองมีค่าคะแนนเฉลี่ยการรับรู้สมรรถนะของตนและพฤติกรรมการออกกำลังกายสูงกว่าก่อนการทดลอง และพฤติกรรมการออกกำลังกายสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 อย่างไรก็ตามไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของค่าคะแนนเฉลี่ยการรับรู้สมรรถนะของตนระหว่างกลุ่ม

ข้อเสนอแนะ จากผลการวิจัยพบว่าโปรแกรมสามารถส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะของตนและพฤติกรรมการออกกำลังกายของผู้ป่วยได้อย่างมีประสิทธิผล ดังนั้นพยาบาลหรือเจ้าหน้าที่ทางสุขภาพจึงควรนำโปรแกรมนี้ไปใช้กับผู้ป่วยที่เสี่ยงต่อการเกิดโรคไตวายหรือผู้ป่วยที่เป็นโรคไตวายเรื้อรังในระยะเริ่มต้น

ประสิทธิผลหลังนำแนวปฏิบัติการพยาบาลขณะผ่าตัดไปปรับใช้ในผู้ป่วยใส่เลนส์แก้วตาเทียม เพื่อป้องกันการติดเชื้อ Endophthalmitis ในโรงพยาบาลแม่สอด

สมพร เกษมสุข — 2026-06-30

การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์และบริบทเกี่ยวกับการนำแนวปฏิบัติการพยาบาลขณะผ่าตัดเพื่อป้องกันการติดเชื้อในลูกตาผู้ป่วยใส่เลนส์แก้วตาเทียมในโรงพยาบาลแม่สอดไปปฏิบัติใช้ 2) เพื่อพัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลขณะผ่าตัดเพื่อป้องกันการติดเชื้อในลูกตา ผู้ป่วยใส่เลนส์แก้วตาเทียม ในโรงพยาบาลแม่สอด และ 3) เพื่อศึกษาประสิทธิผลหลังพัฒนาแนวปฏิบัติฯ กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลผู้ร่วมปฏิบัติงานในห้องผ่าตัดต้อกระจกใส่เลนส์แก้วตาเทียมที่มีความรู้และความเข้าใจในเรื่องหลักการป้องกันการติดเชื้อ (sterile technique) การป้องกันการติดเชื้อ การส่งเครื่องมือผ่าตัดตาต้อกระจกและต้องได้รับการฝึกอบรมจนชำนาญก่อนเข้าช่วยในห้องผ่าตัดตาอย่างน้อย 1 ปี จำนวน 11 ราย และผู้ป่วยต้อกระจกที่ได้รับการวินิจฉัยและเข้ารับการผ่าตัดต้อกระจกใส่เลนส์แก้วตาเทียม ในโรงพยาบาลแม่สอดช่วงเดือนมีนาคม 2567 – เดือนเมษายน 2567 จำนวน 98 ราย เครื่องมือวิจัย ได้แก่ 1) แนวปฏิบัติการพยาบาลขณะผ่าตัดเพื่อป้องกันการติดเชื้อในลูกตาผู้ป่วยใส่เลนส์แก้วตาเทียม 2) แบบติดตามการปฏิบัติงานของพยาบาลผู้ร่วมปฏิบัติงานห้องผ่าตัดตาในการปฏิบัติตามแนวการปฏิบัติการพยาบาลขณะผ่าตัดเพื่อป้องกันการติดเชื้อในลูกตาผู้ป่วยใส่เลนส์แก้วตาเทียมในโรงพยาบาลแม่สอดเดิมที่ใช้ในการผ่าตัด จำนวน 21 ข้อ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจ และ 4) แบบติดตามอุบัติการณ์การติดเชื้อในลูกตาของผู้ป่วยผ่าตัดใส่เลนส์แก้วตาเทียมและภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดใน 24 ชม. วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยได้แนวปฏิบัติการพยาบาลขณะผ่าตัดเพื่อป้องกันการติดเชื้อในลูกตาผู้ป่วยใส่เลนส์แก้วตาเทียมที่มีมาตรฐานเหมาะสมกับบริบทการทำงานไปใช้เป็นแนวปฏิบัติในดูแลการผ่าตัดผู้ป่วยให้มีความปลอดภัยและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยภายหลังการใช้แนวปฏิบัติฯ พบว่าพยาบาลผู้ร่วมปฏิบัติงานในห้องผ่าตัดต้อกระจกใส่เลนส์แก้วตาเทียมในโรงพยาบาลแม่สอดสามารถปฏิบัติตามแนวปฏิบัติการพยาบาลขณะผ่าตัดฯ เพื่อป้องกันการติดเชื้อในลูกตาผู้ป่วยใส่เลนส์แก้วตาเทียมได้ถูกต้อง ครบถ้วนตามที่กำหนดร้อยละ 95.23 (เดิม76.19) และมีความพึงพอใจต่อแนวปฏิบัติฯ ที่ปรับใหม่ อยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.58, SD = .34) สำหรับผู้ป่วยไม่พบอุบัติการณ์การติดเชื้อในลูกตาและภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าตัดของผู้ป่วยผ่าตัดใส่เลนส์แก้วตาเทียม หลังผ่าตัดใน 24 ชม. ร้อยละ 100

จากผลการวิจัยสามารถใช้แนวปฏิบัติฯ ที่ได้รับการพัฒนาใหม่ในการป้องกันการติดเชื้อในลูกตาสำหรับผู้ป่วยใส่เลนส์แก้วตาเทียมได้

ผลของโปรแกรมการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมแบบหลายช่องทาง ต่อภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่นตอนปลาย

ศุภลักษณ์ ชัยคำ — 2026-06-30

การวิจัยแบบกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมแบบหลายช่องทางต่อภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่นตอนปลาย กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ วัยรุ่นตอนปลายอายุ 15-19 ปี ที่ศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษาในเขตพื้นที่ 17 จังหวัดภาคเหนือ จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่นตอนปลาย มีค่าความเชื่อมั่น .83 และโปรแกรมการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมแบบหลายช่องทางที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นมีค่าความตรงเชิงเนื้อหา .83 ดำเนินการทดลองและเก็บรวบรวมข้อมูลในช่วงเดือนพฤษภาคม 2567 ถึงกรกฎาคม 2567 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Chi-Square test, Fisher’s exact test Wilcoxon signed rank test และ Mann-Whitney U test

ผลการวิจัย พบว่า 1) วัยรุ่นตอนปลายที่มีภาวะซึมเศร้าที่ได้รับโปรแกรมการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมแบบหลายช่องทาง มีคะแนนภาวะซึมเศร้าระยะหลังการทดลอง 2 สัปดาห์ต่ำกว่าก่อนการได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) วัยรุ่นตอนปลายที่มีภาวะซึมเศร้ากลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมแบบหลายช่องทาง มีคะแนนภาวะซึมเศร้าในระยะหลังการทดลองต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติจากทางโรงเรียนมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมแบบหลายช่องทางสามารถลดภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่นตอนปลายได้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้นจึงควรนำไปใช้ในการลดภาวะซึมเศร้าและป้องกันการเกิดโรคซึมเศร้าในวัยรุ่นตอนปลายต่อไป

ปัจจัยที่ส่งผลต่อความผาสุกทางใจของผู้สูงอายุ ชุมชนเมือง จังหวัดนครสวรรค์

ศิริรัตน์ จำปีเรือง — 2026-06-30

การวิจัยเชิงพรรณนานี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความผาสุกทางใจของผู้สูงอายุ ชุมชนเมือง จังหวัดนครสวรรค์ กลุ่มตัวอย่างได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ มีจำนวน 206 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม การปรับตัว การเผชิญปัญหา และความผาสุกทางใจ ตรวจสอบคุณภาพเครื่องมืออยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ ค่า CVI = 1 และค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบราค (Cronbach’s Alpha Coefficient) เท่ากับ .957, .911, .926 และ .976 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณ

ผลการวิจัยพบว่า 1) กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความผาสุก การปรับตัว และการเผชิญปัญหา ส่วนใหญ่อยู่ในระดับสูง ร้อยละ 89.8, 90.8 และ 94.7 ตามลำดับ ส่วนการสนับสนุนทางสังคมภาพรวมอยู่ระดับปานกลาง ร้อยละ 93.7 โดยพบว่าการสนับสนุนทางสังคมด้านข้อมูลข่าวสารอยู่ในระดับต่ำมากกว่าทุกด้าน ร้อยละ 28.6 รองลงมา คือ การสนับสนุนด้านอารมณ์ และการสนับสนุนด้านสิ่งของ ร้อยละ 13.1และ11.7 ตามลำดับ 2) การสนับสนุนทางสังคม การปรับตัว และการเผชิญปัญหา มีความสัมพันธ์กับความผาสุกทางใจของกลุ่มตัวอย่าง อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 (ค่า r = .647, .829 และ .902 ตามลำดับ) และ 3) การเผชิญปัญหา (X₁) การสนับสนุนทางสังคมด้านอารมณ์ (X₂) และการสนับสนุนทางสังคมด้านข้อมูลข่าวสาร (X₃) สามารถร่วมกันทำนายความผาสุกทางใจของผู้สูงอายุได้ร้อยละ 92.2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 มีสมการทำนาย = (-1.221) + 1.355 (X₁) + .121 (X₂) + (-.157) (X₃)

ดังนั้นพยาบาลและบุคลากรทีมสุขภาพต้องตระหนักถึงปัจจัยด้านการเผชิญปัญหา สนับสนุนทางสังคมด้านอารมณ์และด้านข้อมูลข่าวสาร โดยคำนึงถึงความแตกต่างของบุคคลในการวางแผนจัดกิจกรรมทางการพยาบาล การให้ข้อมูลข่าวสารหรือการให้คำปรึกษาทางสุขภาพเพื่อเสริมสร้างความผาสุกทางใจของผู้สูงอายุ เพื่อเพิ่มความเข้มแข็งทางใจของผู้สูงวัยในการปรับตัวและเผชิญปัญหาในวัยสูงอายุอย่างเหมาะสม คงไว้ซึ่งการมีคุณภาพชีวิตที่ดีของผู้สูงอายุ