การพัฒนารูปแบบการบูรณาการกลไกความร่วมมือระหว่างภาครัฐและชุมชน เพื่อสร้างความเข้มแข็งด้านสุขภาพในพื้นที่ชนบท อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู ปี 2568
บทคัดย่อ
ภูมิหลัง : ในปัจจุบันอำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู กำลังเผชิญปัญหาสังคมผู้สูงอายุและโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) สูงกว่าค่าเฉลี่ยประเทศ โดยมีผู้ป่วยเรื้อรังถึง 42% ที่ควบคุมโรคไม่ได้ สถานการณ์ยิ่งรุนแรง จากข้อจำกัดด้านบุคลากรและการบริหารที่ยังขาดการมีส่วนร่วมของชุมชน
วัตถุประสงค์ : (1) ศึกษาบริบทและปัญหาสุขภาพในพื้นที่ชนบทของอำเภอศรีบุญเรือง (2) พัฒนารูปแบบการบูรณาการความร่วมมือระหว่างภาครัฐและชุมชน และ (3) ทดลองใช้และประเมินประสิทธิผลของรูปแบบดังกล่าว การศึกษาใช้แนวทาง PAR โดยให้ภาครัฐ ผู้นำชุมชน อสม. และประชาชนร่วมในทุกขั้นตอน การเก็บข้อมูลใช้วิธีผสมผสานทั้งการสัมภาษณ์ สนทนากลุ่ม และแบบสอบถาม การพัฒนารูปแบบยึดกลไกหลัก 4 ด้าน ได้แก่ การประสานงาน การมีส่วนร่วม การสนับสนุน และการติดตามประเมินผล พร้อมทดลองใช้ในพื้นที่นำร่อง 2 ตำบล
ผลการศึกษา : พบว่ารูปแบบมีประสิทธิผล โดยระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญจาก 52.4% เป็น 76.7% และมีความพึงพอใจต่อรูปแบบถึงร้อยละ 84 กลไกสำคัญของความสำเร็จคือการจัดตั้ง “คณะทำงานร่วมภาคี” ที่มีบทบาทชัดเจนและเปิดพื้นที่ให้ประชาชนมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดความรู้สึกเป็นเจ้าของร่วม ทั้งนี้ยังพบข้อจำกัดด้านความต่อเนื่องของงบประมาณและความผันผวนของนโยบาย
ข้อสรุป : รูปแบบที่พัฒนาขึ้นสามารถใช้เป็นแนวทางปฏิบัติสำหรับบุคลากรสาธารณสุขและ อสม. เพื่อเสริมสร้างสุขภาพชุมชนและพัฒนาระบบสุขภาพชนบทอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. สถานการณ์ประชากรไทย พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ; 2566.
World Health Organization. Thailand health profile 2022. Geneva: WHO; 2022.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. รายงานสภาพเศรษฐกิจและสังคมจังหวัดหนองบัวลำภู พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ; 2566.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดหนองบัวลำภู. รายงานสถานการณ์สุขภาพจังหวัดหนองบัวลำภู พ.ศ. 2566. หนองบัวลำภู: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดหนองบัวลำภู; 2566.
ปิยะดา และคณะ. การพัฒนากลไกความร่วมมือระหว่างภาครัฐและชุมชนด้านสุขภาพในอำเภอศรีบุญเรือง. ขอนแก่น: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น; 2565.
บุญเลิศ. การพัฒนาทุนทางสังคมในชุมชนชนบทอีสาน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น; 2563.
ลัดดาวรรณ. บทบาทองค์กรชุมชนต่อการพัฒนาสุขภาพตำบล. ขอนแก่น: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น; 2564.
World Health Organization. Social determinants of health. Geneva: WHO; 2020.
สุรางค์, ชัยวัฒน์, สมชาย. ปัจจัยเศรษฐกิจ–สังคมต่อสุขภาพชนบทไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย; 2565.
นริศรา. ภาระโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในผู้สูงอายุชนบท. วารสารสาธารณสุข. 2566;31(2):45–56.
Health Systems Research Institute. Primary health care in rural Thailand. Nonthaburi: HSR; 2022.
Wong W, Smith J, Tan M. Integrating telehealth in rural community health. J Rural Health. 2020;36(3):365–74.
Rifkin SB. Community empowerment in health: theory and practice. London: Routledge; 2018.
คมกฤช. การเสริมศักยภาพชุมชนเพื่อสุขภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย; 2565.
Zhou Y, Li X, Chen H. Community-based telehealth in rural areas. BMC Health Serv Res. 2021;21:112.
จุฑารัตน์. การมีส่วนร่วมของชุมชนและภาคีต่อการดูแลสุขภาพต่อเนื่อง. ขอนแก่น: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย; 2566.
Malik S, Thompson R, Ali F. Multi-sectoral collaboration in rural health management. Int J Public Health. 2022;67:1604412.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 โรงพยาบาลนครพนม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของ โรงพยาบาลนครพนม
- ข้อความหรือข้อคิดเห็นต่างๆ เป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการ