ชุดการพยาบาลเพื่อป้องกันแผลบริเวณปากและใบหน้าในผู้ป่วยใส่ท่อช่วยหายใจ: กรณีศึกษา

พรรณวิภา อาษาศึก, มะลิวรรณ ศิลารัตน์ — Fri, 02 Jan 2026 00:00:00 +0700

การเกิดแผลบริเวณปากและใบหน้าเป็นภาวะแทรกซ้อนที่พบบ่อยในผู้ป่วยใส่ท่อช่วยหายใจ ทำให้ผู้ป่วยปวดแผล ไม่สุขสบาย และเพิ่มความเสี่ยงต่อการติดเชื้อ ดังนั้นการป้องกันการเกิดแผลดังกล่าวจึงเป็นบทบาทสำคัญสำหรับพยาบาล บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการพยาบาลเพื่อป้องกันแผลบริเวณปากและใบหน้าในผู้ป่วยใส่ท่อช่วยหายใจ ที่พัฒนาตามรูปแบบการใช้หลักฐานเชิงประจักษ์ในการพยาบาลของศูนย์ปฏิบัติการพยาบาลขั้นสูงของซูคัพ ได้ชุดการพยาบาล ประกอบด้วย 1) ประเมินความเสี่ยงการเกิดแผลบริเวณปากและใบหน้า โดยใช้แบบประเมินทั้งหมด 7 ข้อ ได้แก่ ระดับความรู้สึกตัว ความเปียกชื้นของผิวหนัง ลักษณะผิวหนังและเนื้อเยื่อ ระยะเวลาใส่ท่อช่วยหายใจ ระดับอัลบูมินในเลือด อุณหภูมิร่างกาย และการได้รับยากระตุ้นการหดหลอดเลือด โดยคะแนนมากกว่าหรือเท่ากับ 6 คือ มีความเสี่ยงสูง และ 2) กิจกรรมการพยาบาลตามระดับความเสี่ยง ได้แก่ การเปลี่ยนตำแหน่งท่อช่วยหายใจทุก 12-24 ชั่วโมง การติดและลอกพลาสเตอร์อย่างถูกวิธี การพยุงท่อส่งก๊าซ การทำความสะอาดช่องปากทุก 4 ชั่วโมง การส่งเสริมความชุ่มชื้นของริมฝีปากและผิวหนังบริเวณใบหน้า มีค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาเท่ากับ 1

ผลการนำชุดการพยาบาลไปทดลองใช้กับกรณีศึกษา 2 ราย ในผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่และผู้สูงอายุที่ใส่ท่อช่วยหายใจทางปากโดยติดตามประเมินผลภายใน 96 ชั่วโมง พบว่าไม่เกิดแผลบริเวณปากและใบหน้า อย่างไรก็ตามชุดการพยาบาลดังกล่าวควรได้รับการทดสอบประสิทธิผลในการวิจัยก่อนนำไปประยุกต์ใช้ในวงกว้าง

การดูดเสมหะทางท่อช่วยหายใจ: แนวทางปฏิบัติในปัจจุบัน

มุขพล ปุนภพ, คัณธารัตน์ จันทร์ศิริ, ธารทนา สุปรียธิติกุล — Tue, 06 Jan 2026 00:00:00 +0700

การดูดเสมหะทางท่อช่วยหายใจเป็นหัตถการสำคัญในการรักษาทางเดินหายใจให้โล่งเพื่อให้ร่างกายได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอในผู้ป่วยที่ใส่ท่อช่วยหายใจ จึงจำเป็นต้องมีแนวทางปฏิบัติที่มีหลักฐานเชิงประจักษ์สนับสนุนเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดและความปลอดภัยต่อผู้ป่วย บทความวิชาการฉบับนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางปฏิบัติสำหรับการดูดเสมหะทางท่อช่วยหายใจตามคำแนะนำฉบับปรับปรุงล่าสุดจากสมาคมการดูแลระบบหายใจแห่งสหรัฐอเมริกาปี พ.ศ. 2565 และการทบทวนหลักฐานเชิงประจักษ์ที่เกี่ยวข้องกับการดูดเสมหะ เพื่อส่งเสริมการนำแนวทางนี้ไปประยุกต์ใช้ในทางคลินิกเพื่อการปรับปรุงคุณภาพการดูแลลดภาวะแทรกซ้อน และเพิ่มความปลอดภัยให้แก่ผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ

แนวทางปฏิบัติเรื่องการดูดเสมหะทางท่อช่วยหายใจในบทความนี้มีประเด็นสำคัญที่เน้นการดูดเสมหะเมื่อมีข้อบ่งชี้ ที่ชัดเจน เช่น การเห็นหรือได้ยินเสียงเสมหะ การพบกราฟแสดงการไหลของอากาศจากเครื่องช่วยหายใจมีลักษณะเป็นฟันเลื่อย สำหรับเทคนิคของการดูดเสมหะนั้น พบว่าการใช้เทคนิคการดูดเสมหะแบบปิดอาจลดภาวะแทรกซ้อนในผู้ป่วยที่เสี่ยงต่อภาวะพร่องออกซิเจนและป้องกันการแพร่กระจายเชื้อในระบบทางเดินหายใจได้ดีกว่า การดูดเสมหะควรเลือกใช้สายดูดเสมหะขนาดเล็กและเปิดแรงดันลบให้น้อยที่สุด ไม่ควรเกิน 200 mmHg การดูดเสมหะต้องกระทำภายใต้การช่วยหายใจร่วมกับการให้ออกซิเจน ในปริมาณสูงอย่างเพียงพอโดยพิจารณาให้เหมาะสมในผู้ป่วยแต่ละราย และควรใช้เทคนิคการดูดเสมหะในระดับตื้นในผู้ป่วยทุกราย ในแต่ละครั้งของการดูดเสมหะควรใช้ระยะเวลาไม่เกิน 15 วินาที ไม่แนะนำให้หยดน้ำเกลือในท่อช่วยหายใจในระหว่างการดูดเสมหะ และการดูดเสมหะจำเป็นต้องทำด้วยเทคนิคปราศจากเชื้อ ซึ่งพยาบาลสามารถนำความรู้ใหม่ไปประยุกต์ใช้เพื่อเป็นแนวทางในการดูดเสมหะผู้ป่วยผู้ใหญ่ที่ใส่ท่อช่วยหายใจ เพื่อลดการเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น ภาวะพร่องออกซิเจน ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ และภาวะปอดอักเสบติดเชื้อที่สัมพันธ์กับการใช้เครื่องช่วยหายใจ

วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ

ชุดการพยาบาลเพื่อป้องกันแผลบริเวณปากและใบหน้าในผู้ป่วยใส่ท่อช่วยหายใจ: กรณีศึกษา

การดูดเสมหะทางท่อช่วยหายใจ: แนวทางปฏิบัติในปัจจุบัน