การรอดชีวิตของผู้ป่วยอุบัติเหตุในโรงพยาบาลกรุงเทพ พัทยา - จันทรศรี, อนันต์ศักดิ์; งามวงษ์, ณัฐธยาน์; ไกรสังข์, ศิริพร; ชาวสวน, ยุพาพรรณ; ภิระพันธ์พานิช, เบญจรัตน์; มามขุนทด, วราภรณ์ (วารสารการแพทย์และสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 2020)
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการรอดชีวิต และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการรอดชีวิตของผู้ป่วยอุบัติเหตุในโรงพยาบาลกรุงเทพ พัทยา กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยอุบัติเหตุที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลกรุงเทพ พัทยา จำนวน 155 คน ได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือรวบรวมข้อมูลวิจัย คือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมิน Glasgow Coma Score (GCS) แบบวัดระดับความรุนแรงของการบาดเจ็บ และแบบประเมินการตอบสนองของร่างกายหลังการบาดเจ็บ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรด้วยสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบพอยท์ไบซีเรียลและสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์สเปียร์แมน แรงค์ ออเดอร์ ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างรอดชีวิตร้อยละ 92.26 การรอดชีวิตของผู้ป่วยอุบัติเหตุมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับปานกลางกับการตอบสนองของร่างกายหลังการบาดเจ็บ (rs = 0.456, p < 0.001) และระดับความรู้สึกตัว (rs = 0.450, p < 0.001) ในขณะที่การรอดชีวิตของผู้ป่วยอุบัติเหตุมีความสัมพันธ์ทางลบในระดับต่ำกับความรุนแรงของการบาดเจ็บ (rs = -0.280, p < 0.001) และมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำกับอายุ (rs = 0.165, p = 0.041) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนเพศ และสาเหตุการบาดเจ็บ ไม่มีความสัมพันธ์กับการรอดชีวิตของผู้ป่วยอุบัติเหตุในโรงพยาบาลกรุงเทพ พัทยา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 บุคลากรด้านสุขภาพควรให้ความสำคัญกับการรอดชีวิตของผู้ป่วยอุบัติเหตุ โดยเฉพาะในรายที่มีอายุมาก มีการบาดเจ็บรุนแรง ระดับความรู้สึกตัวไม่ดี และการตอบสนองของร่างกายต่อการบาดเจ็บมีความรุนแรงมาก ซึ่งบุคลากรด้านสุขภาพควรใช้ผลการวิจัยนี้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาแนวปฏิบัติหรือโปรแกรมการพยาบาลเพื่อเพิ่มอัตราการรอดชีวิตในผู้ป่วยอุบัติเหตุ