ผลของโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัวต่อการเกิดความวิตกกังวลของครอบครัวในผู้ป่วยบาดเจ็บช่องท้องหลังจากพ้นภาวะวิกฤต หอผู้ป่วยหนักอุบัติเหตุ - มณีวรรณ ทศพล (เชียงรายเวชสาร, 2026)
ความเป็นมา: ผู้ป่วยบาดเจ็บช่องท้องมักเผชิญภาวะวิกฤตที่ส่งผลกระทบต่อครอบครัวทั้งด้านอารมณ์และ จิตสังคม แม้ผู้ป่วยจะพ้นภาวะวิกฤตแล้ว ครอบครัวยังคงมีความวิตกกังวลเกี่ยวกับการฟื้นตัวและการดูแลต่อเนื่อง การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของครอบครัวจึงเป็นกลไกสำคัญในการสนับสนุนการดูแลแบบครอบครัวเป็นศูนย์กลางและช่วยลดความวิตกกังวลดังกล่าว วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัวต่อระดับความวิตกกังวลของครอบครัวผู้ป่วยบาดเจ็บช่องท้องหลังจากพ้นภาวะวิกฤต วิธีการศึกษา: การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลองในครอบครัวผู้ป่วยบาดเจ็บช่องท้อง 66 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 33 ราย กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัว ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ ประเมินความวิตกกังวลด้วยแบบประเมิน The State Anxiety Inventory Form X-I ก่อนการทดลองและเมื่อผู้ป่วยมีแผนย้ายออกจากหอผู้ป่วยหนัก วิเคราะห์ข้อมูลด้วย Wilcoxon signed-rank test และ Mann–Whitney U test ผลการศึกษา: ก่อนการทดลอง ระดับความวิตกกังวลของครอบครัวระหว่างกลุ่มไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (p=0.550) หลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีคะแนนความวิตกกังวลลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ จากค่า มัธยฐาน 57 (IQR 4.5) เป็น 52 (IQR 5.5) (p<0.001) ขณะที่กลุ่มควบคุมไม่พบการเปลี่ยนแปลง (p=1.000) และ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มหลังการทดลอง พบว่า กลุ่มทดลองมีระดับความวิตกกังวลต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (mean rank 26.8 และ 40.2 ตามลำดับ, U=325, p<0.001) สรุปและข้อเสนอแนะ: โปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัวช่วยลดความวิตกกังวลของครอบครัวผู้ป่วยบาดเจ็บช่องท้องได้อย่างมีประสิทธิผล ควรส่งเสริมการใช้ในหอผู้ป่วยอุบัติเหตุและหอวิกฤตอื่นเพื่อเสริมสร้าง ความมั่นใจและลดความวิตกกังวลของครอบครัว