บทบาทพยาบาลในการดูแลผู้ป่วยที่ใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจชนิดถาวร : การทบทวนวรรณกรรมแบบบูรณาการ - โภคทิพย์ สุเพียร (วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สรรพสิทธิประสงค์, 2017)
ผู้ป่วยหัวใจเต้นช้าเนื่องจากความเสื่อมของเซลล์นำไฟฟ้าหัวใจพบได้บ่อยในผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันและผู้สูงอายุ จำเป็นต้องได้รับการรักษา โดยการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจชนิดถาวร Permanent pacemaker (PPM) อย่างไรก็ตามองค์ความรู้ในเรื่องนี้ยังมีจำกัด จึงได้ทบทวนรายงานการศึกษาต่างๆ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับบทบาทพยาบาลและการดูแลผู้ป่วยที่ใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจชนิดถาวร ซึ่งใช้การทบทวนวรรณกรรมแบบบูรณาการของ Cooper สืบค้นโดยใช้คำสำคัญในการสืบค้นจากฐานข้อมูล จากรายงานทั้งหมด 16 เรื่อง มีทั้งงานวิจัยและรายงานผู้ป่วย ซึ่งส่วนใหญ่ศึกษาในประเทศตะวันตก กลุ่มตัวอย่างมีตั้งแต่ 1-5,200 คน อายุเฉลี่ย 67.86 ปี อายุระหว่าง 33-88 ปี ผลการสังเคราะห์พบ 3 ประเด็นหลักดังนี้ 1) ภาวะแทรกซ้อนที่พบได้บ่อยในผู้สูงอายุ ได้แก่ (1) การทางานของเครื่องผิดปกติ พบ4.9% (2) การติดเชื้อผิวหนังที่ทำการฝังเครื่อง กระตุ้นไฟฟ้า พบ0.7% (3) การเกิดหลอดเลือดดำส่วนบนอุดตันและ (4) การเกิดก้อนลิ่มเลือด พบ 5.2% พบได้สูงในผู้ป่วยที่ได้รับยา DAPT 2) การปรับตัวและคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยที่ใส่ PPM พบว่าผู้ป่วยมีความวิตกกังวลและความเครียดสูง และคุณภาพชีวิตด้านจิตใจและจิตวิญญาณต่ำ และรู้สึกว่าชีวิตมีข้อจำกัด 3) บทบาทพยาบาลในการดูแลพบว่า พยาบาลจะต้องมีความรู้ ความสามารถในการประเมินภาวะแทรกซ้อนได้ และมีการจัดโปรแกรมให้คาปรึกษาเพื่อลดความวิตกกังวล การจัดการความเครียด รวมทั้งการใช้โทรศัพท์ติดตามอาการหลังการใส่เครื่อง PPM ดังนั้น การพัฒนาสมรรถนะพยาบาลมีความจำเป็น ในการดูแลผู้ป่วยที่ใส่เครื่อง PPM เพื่อช่วยให้ผู้ป่วยสามารถปรับตัวอยู่กับเครื่องกระตุ้น PPM ได้อย่างปลอดภัยและมีคุณภาพชีวิตที่ดี