ผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นหลักแบบออนไลน์ต่อการรับรู้สมรรถนะด้านการผดุงครรภ์ของนักศึกษาพยาบาลศาสตรบัณฑิต - มยูขโชติ, ศีตรา; ห้าวหาญ, จุฬารัตน์ (วารสารวิจัยการพยาบาลและสุขภาพ, 2021)
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นหลักแบบออนไลน์ต่อการรับรู้สมรรถนะด้านการผดุงครรภ์ของนักศึกษาพยาบาลศาสตรบัณฑิต ออกแบบการวิจัยแบบกึ่งทดลอง (quasi-experimental) แบบกลุ่มเดียววัดหลัง (one group posttest design) โดยทำการศึกษาในประชากรที่เป็นนักศึกษาพยาบาลศาสตร์บัณฑิตชั้นปีที่ 3 จำนวน 77 คน ที่กำลังศึกษาวิชาการพยาบาลมารดา ทารก และการผดุงครรภ์ 2 เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือ โปรแกรมการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นหลักแบบออนไลน์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบบันทึกข้อมูลทั่วไป และแบบสอบถามสมรรถนะด้านการผดุงครรภ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยการรับรู้สมรรถนะด้านการผดุงครรภ์ ผลการศึกษาพบว่านักศึกษาส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (ร้อยละ 94.2) อายุระหว่าง 20-34 ปี (mean = 21.75, SD = 2.94) มีเกรดเฉลี่ยสะสมระหว่าง 2.00-3.68 (mean = 2.76, SD = .34) คาดว่าจะได้รับเกรดในรายวิชาการพยาบาลมารดาทารกและการผดุงครรภ์ 2 ที่ B+ (ร้อยละ 49.3) ภายหลังสิ้นสุดการเรียนการสอนพบว่าการรับรู้สมรรถนะด้านการผดุงครรภ์โดยรวมมีคะแนนรวมอยู่ในระดับมาก (mean = 3.83, SD = 0.48) โดยด้านการติดต่อ สื่อสารมีค่าคะแนนเฉลี่ยสูงที่สุด ส่วนด้านวิชาการมีค่าคะแนนเฉลี่ยน้อยที่สุด (mean = 4.10, SD = .58; mean = 3.06, SD = .51 ตามลำดับ) กลุ่มที่คาดหวังว่าจะได้เกรดต่างกัน มีคะแนนการรับรู้สมรรถนะไม่แตกต่างกัน ความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นหลักแบบออนไลน์อยู่ในระดับมากโดยกลุ่มที่มีความพึงพอใจในระดับมากที่สุดมีคะแนนเฉลี่ยการรับรู้สมรรถนะด้านการผดุงครรภ์มากที่สุด กลุ่มตัวอย่างที่มีค่าเฉลี่ยความพึงพอใจแตกต่างกันจะมีค่าเฉลี่ยการรับรู้สมรรถนะด้านการผดุงครรภ์แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.01) ข้อเสนอแนะจากผลวิจัยนี้คือ การจัดการเรียนการสอนแบบออนไลน์ควรต้องมีการจัดการเรียนการสอนเพิ่มเติมให้นักศึกษาในลักษณะของการบรรยายสรุปภายหลังสิ้นสุดการเรียนการสอน รวมทั้งการจัดการประเมินผลด้วยการประเมินทักษะทางคลินิกแบบ Objective Structured Clinical Examination (OSCE)