ประสิทธิผลของการพัฒนาสมรรถนะนักวิจัยพันธุ์ใหม่เพื่อการผลิตและเผยแพร่ผลงานวิชาการโดยการวิเคราะห์อภิมานสู่การปฏิบัติโดยใช้หลักฐานเชิงประจักษ์ - มงคลศิริ พิชญ์สินี; คำมะทิตย์* อัจฉรา; แก้วมา สุมัทณา; โยธาทัย ฐิติวรรณ; สกุลคู ปานเพชร; โพธิ์ศรี ศรีไชย; บุตรหิน ศิริวรรณ (วารสารวิจัยการพยาบาลและสุขภาพ, 2024)
การพัฒนาบุคลากรที่มีศักยภาพสูงด้านการวิจัยมีความสำคัญต่อการขับเคลื่อนการผลิตผลงานวิชาการและยกระดับมาตรฐานของสถาบันการศึกษา การศึกษานี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดผลก่อน และหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมการพัฒนาสมรรถนะนักวิจัยพันธุ์ใหม่เพื่อการผลิตและเผยแพร่ผลงานวิชาการโดยการวิเคราะห์อภิมานสู่การปฏิบัติโดยใช้หลักฐานเชิงประจักษ์ กลุ่มตัวอย่างเป็นอาจารย์ในสังกัดสถาบันพระบรมราชชนก จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลได้แก่ 1) ข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบทดสอบความรู้ 3) แบบประเมินสมรรถนะวิจัยด้านกระบวนการวิจัย ด้านการบริหารจัดการวิจัย และด้านคุณลักษณะ เจตคติ จรรยาบรรณนักวิจัย 4) แบบประเมินความพึงพอใจ ตรวจสอบคุณภาพโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ได้ค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ระหว่าง .67-1.00 และทดสอบความเชื่อมั่นแบบประเมินความรู้ได้ค่า KR-21 เท่ากับ .73 แบบสอบสมรรถนะวิจัยและความพึงพอใจได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาคเท่ากับ .99 และ .87 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบทีคู่ ผลการวิจัย พบว่า หลังเข้าร่วมโปรแกรมกลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยความรู้การวิจัยวิเคราะห์ อภิมานเฉลี่ยสูงกว่าก่อนการเข้าอบรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=9.433, p<.001) กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยสมรรถนะวิจัยในภาพรวมสูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=4.826, p<.001) และมีคะแนนเฉลี่ยภาพรวมความพึงพอใจต่อการจัดโครงการพัฒนาสมรรถนะวิจัยอยู่ในระดับมากที่สุด (x=4.83, SD=0.38) ผลการวิจัยพบว่า โปรแกรมนี้ช่วยเพิ่มขีดความสามารถของกลุ่มตัวอย่าง และควรนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาบุคลากรในสถาบันอื่นๆ เพื่อเพิ่มการผลิตผลงานวิชาการและผลงานวิจัยขั้นสูงต่อไป