ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อ HIV ของเยาวชนกลุ่มชายรักชาย ในเขตกรุงเทพมหานคร - ไล้สุวรรณชาติ ปัญจรัตน์; เอื้อมณีกูล นฤมล; เผ่าวัฒนา อาภาพร (วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล (วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ), 2020)
การวิจัยนี้เป็นรูปแบบการวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวาง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีของเยาวชนกลุ่มชายรักชายในเขตกรุงเทพมหานคร โดยประยุกต์ใช้กรอบแนวคิดโมเดลเชิงนิเวศวิทยา (McLeroy และคณะ, 1988) กลุ่มตัวอย่างเป็นเยาวชนชายรักชายที่พักอาศัยหรือทำงานในเขตกรุงเทพมหานคร อายุ 18-24 ปี โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบลูกโซ่ จำนวน 386 คน เก็บข้อมูลตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน - เดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 ด้วยวิธีการตอบแบบสอบถามด้วยตนเองในรูปแบบออนไลน์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีค่าคะแนนพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อ HIV อยู่ในระดับที่มีความเสี่ยง ร้อยละ 91.5 และพบปัจจัยทำนายพฤติกรรมป้องกันการติดเชื้อ HIV ในเยาวชนกลุ่มชายรักชาย ดังนี้ การเข้าถึงข้อมูลและนโยบายเกี่ยวกับการป้องกันการติดเชื้อ HIV ในกลุ่มชายรักชาย (β = .163, p < .05) การไม่ทราบสถานการณ์ติดเชื้อโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ของคู่นอน (β = .138, p < .05) การดื่มแอลกอฮอล์ (β = -.127, p < .05) การเปิดเผยเพศภาวะต่อสังคม (β = .154, p < .05) และความรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมป้องกันการติดเชื้อ HIV (β = .136, p < .05) สามารถทำนายพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อ HIV ในเยาวชนกลุ่มชายรักชายได้ร้อยละ 21.2 (R2 = .212, p < .001) ผลการวิจัยแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการเกิดพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อ HIV ของเยาวชนกลุ่มชายรักชาย ควรมุ่งเน้นการป้องกันอย่างครอบคลุมความหลากหลายระดับปัจจัย โดยเฉพาะปัจจัยระดับนโยบายสาธารณะ ในเรื่องการเข้าถึงข้อมูลและนโยบายเกี่ยวกับการป้องกันการติดเชื้อ HIV ในกลุ่มชายรักชายและการป้องกันความเสี่ยงระดับบุคคลของกลุ่มชายรักชาย