ผลของโปรแกรมบรรเทาความเหนื่อยล้าต่อการลดความเหนื่อยล้า ในผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ได้รับการรักษาด้วยรังสีรักษา - สุวิทวัส, จินตนา; สีสงคราม, จันทร์เพ็ญ; พงศ์สุธีถาวร, จินตนา; ชาทองยศ, หนูเพียร (วารสารสถาบันบำราศนราดูร, 2025)
การรักษาผู้ป่วยโรคมะเร็งด้วยรังสีรักษา ส่งผลกระทบกับผู้ป่วยค่อนข้างมาก คือผู้ป่วยจะมีความเหนื่อยล้า โดยจะเริ่มเกิดขึ้นในสัปดาห์ที่ 1 หลังได้รับรังสีรักษา ความเหนื่อยล้าจะเพิ่มขึ้นในสัปดาห์ที่ 2 และสูงสุดในสัปดาห์ที่ 3 ต่อมาจะค่อยๆ ลดลง แต่ความเหนื่อยล้ายังคงอยู่ในระดับสูงจนถึงสัปดาห์ที่ 5 ความเหนื่อยล้าส่งผลกระทบต่อผู้ป่วยทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และเศรษฐกิจของผู้ป่วย เป็นอุปสรรคต่อการปฏิบัติตามแผนการรักษา ทำให้ระยะเวลาในการรักษายาวนาน เซลล์มะเร็งมีโอกาสแบ่งตัวเพิ่มหรือแพร่กระจายมากขึ้น งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบคะแนนความเหนื่อยล้าระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมบรรเทาความเหนื่อยล้ากับกลุ่มที่ไม่ได้ ได้รับโปรแกรมบรรเทาความเหนื่อยล้า การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง สองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างจำนวน 51 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม จำนวน 26 คน กลุ่มทดลอง จำนวน 25 คน กลุ่มควบคุม ไม่ได้รับโปรแกรมบรรเทาความเหนื่อยล้า กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมบรรเทาความเหนื่อยล้า เป็นระยะเวลา 5 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 5 วัน ประกอบด้วย ส่งเสริมภาวะโภชนาการ จัดการความปวดโดยวิธีใช้ยาและไม่ใช้ยา ออกกำลังกายโดยการกายบริหารแบบไทยท่าฤาษีดัดตน และส่งเสริมการนอนหลับโดยไม่ใช้ยา วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคล โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ จำนวน ร้อยละ วิเคราะห์ข้อมูลระดับความเหนื่อยล้าโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์เปรียบเทียบข้อมูลระดับความเหนื่อยล้า ก่อน หลังการทดลองภายในกลุ่มทดลอง โดยใช้ t-test dependent วิเคราะห์เปรียบเทียบข้อมูลระดับความเหนื่อยล้า ก่อน หลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลอง กลุ่มควบคุม โดยใช้ t-test independent ผลการศึกษาพบว่าคะแนนเฉลี่ยความเหนื่อยล้าของกลุ่มควบคุมหลังการทดลองมากกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p-value = .02 คะแนนเฉลี่ยความเหนื่อยล้าของกลุ่มทดลองหลังการทดลองน้อยกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p-value = .00 คะแนนเฉลี่ยความเหนื่อยล้าระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองหลังการทดลอง แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p-value = .00