วารสารการพยาบาลและการศึกษา

การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการบุคลากรที่มีศักยภาพสูงของสถาบันพระบรมราชชนก

วรนุช ทัศบุตร — 2026-02-05

การวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการบุคลากรที่มีศักยภาพสูงของสถาบันพระบรมราชชนก ดำเนินการ 3 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาศักยภาพและความสามารถของบุคลากร กลุ่มตัวอย่างคือข้าราชการ พนักงานราชการและพนักงานสถาบัน จำนวน 352 คน โดยใช้แบบสอบถามได้ค่าความเชื่อมั่น .80 และสัมภาษณ์ผู้บริหารระดับสูง 5 คน ผู้เชี่ยวชาญด้านทรัพยากรบุคคล 10 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างได้คะแนนความสอดคล้องรายข้อ .67 - 1.00 ขั้นตอนที่ 2 สร้างรูปแบบโดยสรุปวิเคราะห์และสังเคราะห์ผลจากขั้นตอนที่ 1 ยกร่างเป็นรูปแบบและนำเสนอผู้ทรงคุณวุฒิ 3 คน เพื่อพิจารณาให้ความเห็นและปรับปรุง ขั้นตอนที่ 3 ประเมินคุณภาพโดยการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ 6 คน (Connoisseurship) ประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ ความถูกต้อง ความครบถ้วนและความมีประโยชน์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนา สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัยพบว่า

1. ศักยภาพและความสามารถของบุคลากร ด้านทักษะและความสามารถในการทำงาน (M = 4.02, SD = 0.62) ด้านธรรมาภิบาลและค่านิยมองค์กร (M = 4.36, SD = 0.63) และด้านความพึงพอใจกับผลงาน (M = 4.06, SD = 0.66)

2. รูปแบบประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ การระบุและคัดเลือก (Talent Identification) การพัฒนาและเสริมสร้างศักยภาพ (Talent Development) การบริหารและติดตามผลการปฏิบัติงาน (Talent Performance Management) การรักษาและสร้างแรงจูงใจ (Talent Retention) และการวางแผนสืบทอดตำแหน่ง (Succession Planning)

3. การประเมินคุณภาพโดยผู้เชี่ยวชาญพบว่ารูปแบบมีคุณภาพโดยรวมระดับมากที่สุด (M = 4.67, SD = 0.05) โดยความเหมาะสม (M = 4.83, SD = 0.41) ความเป็นไปได้ ความถูกต้อง และความมีประโยชน์ในระดับมากที่สุด (M = 4.67, SD = 0.52) และความครบถ้วนในระดับมาก (M = 4.50, SD = 0.55)

รูปแบบที่พัฒนาสามารถนำไปใช้เป็นกรอบแนวคิดเชิงระบบในการบริหารจัดการบุคลากรที่มีศักยภาพสูงได้ อย่างไรก็ตาม ควรมีการนำรูปแบบไปทดลองใช้ในสถานการณ์จริงเพื่อศึกษาประสิทธิผลและสนับสนุนการนำไปใช้ในระดับนโยบายต่อไป

ผลของการใช้โปรแกรมส่งเสริมสุขภาพโดยกลุ่มอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน ต่อพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุที่อาศัยในพื้นที่เกาะ

ดวงใจ เปลี่ยนบำรุง — 2026-03-05

การวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลังการทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมส่งเสริมสุขภาพโดยกลุ่มอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน ต่อพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุในผู้สูงอายุที่อาศัยในหมู่บ้านเกาะช้าง ตำบลเกาะพยาม จังหวัดระนอง จำนวน 35 คน เข้าร่วมการอบรมส่งเสริมสุขภาพโดยกลุ่มอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน ด้วยโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุในการอบรมให้ความรู้และฝึกทักษะเป็นเวลา 2 วัน เก็บรวบรวมข้อมูล ก่อนและหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 1 และ 4 ด้วยแบบสอบถามพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ ค่าความเชื่อมั่นสัมประสิทธิ์แอลฟ่าครอนบาคเท่ากับ .86 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติ Paired t-test ผลการวิจัยพบว่า

หลังได้รับโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพ ผู้สูงอายุมีค่าเฉลี่ยพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพโดยรวมสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ค่าเฉลี่ยพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพด้านความรับผิดชอบต่อสุขภาพ การมีสัมพันธภาพระหว่างบุคคล และการบริโภคอาหาร มีค่าเฉลี่ยพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพ สูงกว่าก่อนการได้รับโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 การจัดการกับความเครียด มีค่าเฉลี่ยพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพ สูงกว่าก่อนการได้รับโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยกิจกรรมทางกาย และการเจริญทางจิตวิญญาณ มีค่าเฉลี่ยพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพก่อนและหลังการได้รับโปรแกรมไม่แตกต่างกัน

แสดงให้เห็นว่ากลุ่มอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านที่ได้รับความรู้และทักษะในการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุสามารถช่วยปรับพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุให้ดีขึ้นได้ ดังนั้นหน่วยงานที่ให้การดูแลสุขภาพ จึงควรนำโปรแกรมนี้ไปประยุกต์ใช้ในการส่งเสริมสุขภาพในระดับชุมชนต่อไป

การพัฒนาระบบฐานข้อมูลกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

กมลพร จันทาคึมบง — 2026-03-14

การวิจัยและพัฒนา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาต่อกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา 2) พัฒนาระบบฐานข้อมูลกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ และ 3) ศึกษาประสิทธิผลระบบฐานข้อมูลกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ มี 3 ขั้นตอน คือ 1) ศึกษาสภาพปัญหากระบวนการทำวิทยานิพนธ์ กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา จำนวน 113 คน 2) พัฒนาระบบฐานข้อมูลกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ กลุ่มตัวอย่างเป็น นิสิตระดับบัณฑิตศึกษา จำนวน 10 คน 3) ประเมินประสิทธิผลต่อระบบฐานข้อมูลกระบวนการทำวิทยานิพนธ์
กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา อาจารย์ และเจ้าหน้าที่ จำนวน 30 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติ One Sample t-test ผลการวิจัยพบว่า

1. สภาพปัญหากระบวนการทำวิทยานิพนธ์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (M = 3.36, SD = 0.67) และพบว่า ส่วนใหญ่มีสภาพปัญหากระบวนการทำวิทยานิพนธ์ระดับมาก ประเด็นความสะดวกของระบบการติดตามสถานะคำร้อง (M = 4.32, SD = 0.52) การเข้าถึงข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการยื่นคำร้อง (M = 4.25, SD = 0.51) ความชัดเจนของเอกสารและแบบฟอร์มที่ต้องใช้ (M = 3.90, SD = 0.82) และมีสภาพปัญหากระบวนการทำวิทยานิพนธ์ระดับน้อย ประเด็น ความสะดวกในการยื่นเอกสารคำร้องในการวิทยานิพนธ์ (M = 2.01, SD = 0.80) ความเข้าใจในกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ (M = 2.04, SD = 0.74) การได้รับคำแนะนำและคำปรึกษาเกี่ยวกับการทำวิทยานิพนธ์ (M = 2.20, SD = 0.74)

2. การออกแบบและพัฒนาระบบฐาน โดยใช้ภาษา PHP ในการพัฒนาระบบฐานข้อมูลโปรแกรม XAMPP ในการจัดการฐานข้อมูล ระบบฐานข้อมูลกระบวนการทำวิทยานิพนธ์มี 3 ระบบย่อย ได้แก่ 1) PHG-1 การขออนุมัติชื่อเรื่องและแต่งตั้งอาจารย์ที่ปรึกษา 2) PHG-2 การขออนุมัติสอบเค้าโครงวิทยานิพนธ์ 3) PHG-3 การขออนุมัติสอบวิทยานิพนธ์ การประเมินประสิทธิภาพ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก

3. การประเมินประสิทธิผลของระบบฐานข้อมูลกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (M = 4.48, SD = 0.54) และพบว่ามีประสิทธิผลระดับมากที่สุด ได้แก่ ประเด็นการทำงานของระบบมีความคล่องตัวระดับมากที่สุด (M = 4.68, SD = 0.46) ความเหมาะสมของระบบในการใช้งานกับสภาพปัจจุบัน ระดับมากที่สุด (M = 4.56, SD = 0.49) และระบบมีการเรียกใช้ฐานข้อมูลของนิสิตได้อย่างถูกต้อง ระดับมากที่สุด (M = 4.54, SD = 0.50)

อาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตร ควรนำระบบฐานข้อมูลกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ไปใช้ในการตรวจสอบ ติดตามการทำวิทยานิพนธ์ของนิสิต เพื่อผลักดันและวางแผนการทำวิทยานิพนธ์ให้นิสิตสำเร็จการศึกษาตามแผน

ผลกระทบของการจัดการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นผู้ประกอบการและบุพปัจจัย ต่อการมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาพยาบาล

กฤษวโรตนม์ ภัทร์เชษฐ์โภคิน — 2026-03-14

การวิจัยแบบผสมผสานนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลกระทบของการจัดการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นผู้ประกอบการต่อความมุ่งมั่นทางอาชีพ ความเชื่อมั่นในตนเองเชิงผู้ประกอบการ และความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการ 2) ศึกษาผลกระทบของความมุ่งมั่นทางอาชีพและความเชื่อมั่นในตนเองเชิงผู้ประกอบการต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการ และ 3) วิเคราะห์อิทธิพลของความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการต่อการมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาพยาบาล ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน โดยใช้รูปแบบ explanatory sequential design ประกอบด้วย
3 ระยะ ได้แก่ (1) การทบทวนวรรณกรรมเพื่อพัฒนากรอบแนวคิดการวิจัย (2) การวิจัยเชิงปริมาณกับนักศึกษาพยาบาลจากมหาวิทยาลัยเอกชนจำนวน 223 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยแบบจำลองสมการโครงสร้าง และ (3) การวิจัยเชิงคุณภาพโดยการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อยืนยันและอธิบายผลการวิจัยเชิงปริมาณ ผลการวิจัยพบว่า

1. การจัดการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นผู้ประกอบการมีอิทธิพลทางตรงต่อความมุ่งมั่นทางอาชีพ (γ = 0.884, p-value < .001) ความเชื่อมั่นในตนเองเชิงผู้ประกอบการ (γ = 0.411, p-value < .001) และความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการ (γ = 0.242, p-value < .001) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่ไม่พบอิทธิพลทางตรงต่อการมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการ ทั้งนี้ พบอิทธิพลทางอ้อมผ่านตัวแปรคั่นกลางดังกล่าว

2. ความมุ่งมั่นทางอาชีพมีอิทธิพลทางตรงต่อความเชื่อมั่นในตนเองเชิงผู้ประกอบการ (β = 0.542, p-value < .001) และความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการ (β = 0.605, p-value < .001) ขณะที่ความเชื่อมั่นในตนเองเชิงผู้ประกอบการมีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการ (β = 0.316, p-value < .001) และการมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการ (β = 0.194, p-value < .01)

3. ความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการมีอิทธิพลทางตรงต่อการมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการมากที่สุด (β = 0.545, p-value < .001) โดยแบบจำลองสามารถอธิบายความแปรปรวนของการมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการได้ร้อยละ 90.4

ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาพยาบาลจำเป็นต้องดำเนินควบคู่ระหว่างการจัดการศึกษา การเสริมสร้างแรงจูงใจทางอาชีพ และการพัฒนาความเชื่อมั่นในตนเองเชิงผู้ประกอบการ

ความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักศึกษาพยาบาลในการฝึกปฏิบัติโดยใช้สถานการณ์จำลอง

ชมพูนุช โสภาจารีย์ — 2026-03-14

การศึกษาเชิงปริมาณแบบภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักศึกษาพยาบาลในการฝึกปฏิบัติ โดยใช้สถานการณ์จำลอง การศึกษาพัฒนาแบบจำลองการยอมรับเทคโนโลยี (Technology Acceptance Model: TAM) ให้ครอบคลุมถึงการรับรู้ความเพลิดเพลิน และสมรรถนะแห่งตนด้านเทคโนโลยี กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาพยาบาลจำนวน 208 คน เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักศึกษาพยาบาลในการฝึกปฏิบัติโดยใช้สถานการณ์จำลอง ซึ่งมีความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1.00 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างด้วยวิธีถดถอยแบบน้อยที่สุดบางส่วน (Partial Least Squares Structural Equation Modeling) ผลการวิจัยพบว่า

1. การรับรู้ประโยชน์ และความเพลิดเพลินมีอิทธิพลต่อความตั้งใจในการใช้การฝึกอบรมด้วยสถานการณ์จำลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value < .05)

2. ความเชื่อมั่นในตนเองด้านเทคโนโลยีมีผลต่อการรับรู้ความง่ายในการใช้งาน

การศึกษานี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการออกแบบเครื่องมือจำลองที่มีความน่าสนใจและมีประสิทธิภาพ เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ของนักศึกษา ทั้งนี้ควรมีการศึกษาวิจัยเพิ่มเติมในบริบทและกรอบแนวคิด
ทางการศึกษาที่หลากหลายยิ่งขึ้น

การแปลและการตรวจสอบความเชื่อมั่นของแบบวัดผลกระทบอาการคลื่นไส้อาเจียนหลังผ่าตัด ฉบับภาษาไทย: การศึกษานำร่อง

ณัฐชญา พึ่มกุล — 2026-03-14

การศึกษาเบื้องต้นนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อแปลแบบวัดผลกระทบอาการคลื่นไส้อาเจียนหลังผ่าตัดจากฉบับภาษาอังกฤษมาเป็นภาษาไทย และตรวจสอบความน่าเชื่อถือของแบบประเมินฯ ฉบับภาษาไทย โดยใช้กระบวนการที่ปรับปรุงจากแนวทางการแปลและการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวิจัยขององค์การอนามัยโลก ประกอบด้วย 1) การแปลเครื่องมือจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย 2) การตรวจสอบเครื่องมือวิจัยฉบับแปลโดยกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ 3) การทดสอบเครื่องมือในผู้ใช้ภาษาไทยเพียงภาษาเดียว 4) การแปลย้อนกลับจากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ
5) การตรวจสอบความเท่าเทียมกันของเครื่องมือ โดยผู้พัฒนาเครื่องมือต้นฉบับ จากนั้นนำเครื่องมือฉบับภาษาไทยไปทดลองใช้ในผู้ป่วยหลังผ่าตัดระบบประสาทและสมอง จำนวน 20 ราย และหาความเชื่อมั่นระหว่างผู้สังเกต โดยพยาบาล 3 คน ในผู้ป่วย 10 ราย และวิธีทดสอบและทดสอบซ้ำ ในอีกผู้ป่วย 10 ราย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ภายในชั้น ผลวิจัยพบว่า

1. แบบวัดผลกระทบอาการคลื่นไส้อาเจียนหลังผ่าตัดฉบับภาษาไทยที่ผ่านกระบวนการแปลตามขั้นตอนมาตรฐาน มีความทัดเทียมกับเครื่องมือต้นฉบับทั้งด้านภาษา เนื้อหา และความหมาย และมีความเหมาะสมกับบริบททางวัฒนธรรมของผู้ป่วยไทย

2. ผลการประเมินความเชื่อมั่นระหว่างผู้ประเมินและการทดสอบความเชื่อมั่นด้วยวิธีทดสอบและทดสอบซ้ำ มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ภายในชั้นใน คือ .92 และ .99 ตามลำดับ แสดงถึงความเชื่อมั่นของเครื่องมือในระดับดีมาก

แสดงให้เห็นว่าแบบวัดนี้มีความเชื่อมั่นของเครื่องมือในระดับดีมาก สามารถนำใช้ในการวัดผลกระทบอาการคลื่นไส้อาเจียนหลังผ่าตัดในกลุ่มผู้ป่วยระบบประสาทและสมองได้ แต่อย่างไรก็ตามควรศึกษาในกลุ่มตัวอย่างที่ขนาดใหญ่ขึ้น และหลากหลายบริบทเพื่อยืนยันความเชื่อมั่นของเครื่องมือ

การพัฒนาและประสิทธิผลของโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจด้วยระบบออนไลน์ ต่อการกำกับตนเองเพื่อการเลิกยาของผู้ป่วยติดยาเสพติดในระยะติดตามผลการรักษา

นุรินยา แหละหมัด — 2026-03-14

การวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและทดสอบผลของโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจด้วยระบบออนไลน์ ต่อการกำกับตนเองเพื่อการเลิกยาของผู้ป่วยติดยาเสพติดในระยะติดตามผลการรักษา ดำเนินการ 3 ระยะ ระยะที่ 1 การพัฒนาโปรแกรมฯ โดยการทบทวนเวชระเบียน สนทนากลุ่ม สัมภาษณ์เชิงลึก และทบทวนวรรณกรรม ระยะที่ 2 การทดลองใช้และปรับปรุงโปรแกรม ผ่านการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน ระยะที่ 3 การทดสอบผลการใช้โปรแกรมฯ กับกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยที่ผ่านการบำบัดรักษาระยะฟื้นฟู และอยู่ในระยะติดตามผลการรักษา จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 30 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย โปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจด้วยระบบออนไลน์ และแบบประเมินการกำกับตนเองเพื่อการเลิกยา ได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค เท่ากับ .95 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ Paired t-test และ Independent t-test ผลการวิจัยพบว่า

1. มีโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจด้วยระบบออนไลน์ของผู้ป่วยติดยาเสพติดในระยะติดตามผลการรักษา เป็นกิจกรรมกลุ่ม ๆ ละ 60 นาที 4 กิจกรรมหลัก สัปดาห์ละ 1 ครั้ง เป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ ร่วมกับคู่มือการเสริมสร้างแรงจูงใจด้วยระบบออนไลน์สำหรับผู้ป่วยติดยาเสพติดในระยะติดตามผลการรักษา

2. มีความแตกต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนการกำกับตนเองเพื่อการเลิกยาของผู้ป่วยติดยาเสพติดในระยะติดตามผลการรักษาก่อนและหลังสิ้นสุดโปรแกรมฯ ของกลุ่มทดลอง โดยมีค่าเฉลี่ยคะแนนการกำกับตนเองหลังทดลองสูงกวา กอนทดลองอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = -7.383, p-value < .001)

3. มีความแตกต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนการกำกับตนเองเพื่อการเลิกยาของผู้ป่วยติดยาเสพติดในระยะติดตามผลการรักษา ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม โดยหลังได้รับโปรแกรม ค่าเฉลี่ยคะแนนการกำกับตนเองของกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 441, p-value < .001)

โปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจด้วยระบบออนไลน์สามารถเพิ่มการกำกับตนเองเพื่อการเลิกยาของผู้ป่วยติดยาเสพติดในระยะติดตามผลการรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการดูแลผู้ป่วยในสถานบริการสุขภาพ และสถานฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดได้