วารสารการแพทย์โลกาภิวัตน์

ผลการส่งเสริมความรู้เกี่ยวกับความปลอดภัยในการทำงานกับเครื่องจักรของพนักงานฝ่ายผลิต บริษัทผลิตอุปกรณ์จับยึด จังหวัดสมุทรสาคร

ขนิษฐา จิรอังกูรสกุล — 2025-08-23

งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเกี่ยวกับความปลอดภัยในการทำงานกับเครื่องจักร มีวัตถุประสงค์เพื่อ เปรียบเทียบความแตกต่างของความรู้ของพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่งก่อนและหลังการเข้าร่วมโครงการ กลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานจำนวน 73 คน โดยเป็นผู้ที่เคยประสบอุบัติเหตุจากการทำงานกับเครื่องจักร จากข้อมูลสถิติการเกิดอุบัติเหตุย้อนหลัง ระหว่างปี พ.ศ.2564-2566 ส่วนเครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ สื่อสไลด์ในการจัดอบรมความปลอดภัยในการทำงานกับเครื่องจักร แบบทดสอบความปลอดภัยในการทำงานกับเครื่องจักร และแบบบันทึกกิจกรรม Safety Talk โดยวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติเชิงบรรยายประเภทร้อยละ เพื่อเปรียบเทียบผลการทำแบบทดสอบของพนักงานก่อนและหลังการอบรม เปรียบเทียบกับเกณฑ์การวิเคราะห์ระดับความรู้ที่ผู้วิจัยได้กำหนดขึ้น คือ แบบทดสอบก่อนการอบรมอยู่ที่ร้อยละ 70 และแบบทดสอบหลังการอบรมอยู่ที่ร้อยละ 80 ผลการวิจัย พบว่า พนักงานที่เข้าร่วมโครงการอบรมความปลอดภัยในการทำงานกับเครื่องจักร เป็นเพศชายทั้งหมด ระดับการศึกษามัธยมศึกษาตอนต้น และอายุงานอยู่ในช่วง 21-30 ปี มีผลการทำแบบทดสอบก่อนและหลังการอบรมผ่านเกณฑ์ ซึ่งจากการแปลผลคะแนนโดยรวมเมื่อเทียบกับเกณฑ์การวิเคราะห์ระดับความรู้อยู่ในระดับดีมาก และเมื่อมีการจัดกิจกรรม Safety Talk พบว่า พนักงานให้ความร่วมมือดีมากในการสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคลมากขึ้น และไม่มีอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจากการทำงานกับเครื่องจักรภายในระยะเวลา 1 เดือนหลังจากมีการจัดโครงการอบรมความปลอดภัยในการทำงานกับเครื่องจักร

การวัดรังสีที่ปลดปล่อยจากบุหรี่ที่กำลังสูบ

เกียรติ วิฑูรชาติ — 2025-08-23

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวัดและประเมินการปลดปล่อยรังสีจากควันบุหรี่ในยี่ห้อที่จำหน่ายในประเทศไทย โดยใช้เครื่องวัดปริมาณรังสีแบบ Geiger-Muller tube ซึ่งถูกติดตั้งในกระบอกสูบ ตัวอย่างประกอบด้วยบุหรี่จำนวน 8 ยี่ห้อ ได้แก่ KN1, KN2, KN3, KN4, KN5, KN6, KN7 และ KN8 โดยในแต่ละยี่ห้อจะทำการจุดบุหรี่และใช้เครื่องวัดรังสีที่มีความไวสูงวัดค่าการปล่อยรังสีในหน่วยไมโครซีเวิร์ตต่อชั่วโมง (μSv/h) การศึกษานี้มีที่มาจากข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่ชี้ให้เห็นว่าการปลูกยาสูบสามารถสะสมธาตุกัมมันตรังสี ซึ่งมาจากก๊าซเรดอนที่อยู่ในดินและสิ่งแวดล้อมรอบ ๆ ต้นยาสูบ โดยธาตุกัมมันตรังสีเหล่านี้จะสะสมอยู่ที่บริเวณ trichome หรือขนเล็ก ๆ บนใบยาสูบ เมื่อนำใบยาสูบมาผลิตเป็นบุหรี่ การเผาไหม้จะทำให้สารกัมมันตรังสีดังกล่าวถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับควันบุหรี่ ผลการทดลองพบว่าบุหรี่แต่ละยี่ห้อมีค่าการปล่อยรังสีที่แตกต่างกัน โดยยี่ห้อ KN6 มีค่าการปล่อยรังสีสูงสุดที่ 0.0351±0.02 μSv/h ในขณะที่แบรนด์ KN2 มีค่าต่ำสุดที่ 0.0156±0.01 μSv/h การปลดปล่อยรังสีในบุหรี่ที่ทำจากใบยาสูบที่ปนเปื้อนสารกัมมันตรังสีสามารถสะสมในหลอดลมและบริเวณท่อลมเล็กๆ ในปอดของผู้สูบได้ ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงที่ก่อให้เกิดโรคมะเร็งปอดในระยะยาว การศึกษานี้มีความสำคัญในการสร้างความเข้าใจและให้ข้อมูลแก่สาธารณชนเกี่ยวกับอันตรายจากการสัมผัสรังสีในควันบุหรี่ ซึ่งอาจส่งผลให้เกิดโรคร้ายแรงต่อสุขภาพ การเผยแพร่ข้อมูลนี้ยังสามารถสนับสนุนการออกมาตรการควบคุมการปนเปื้อนของสารกัมมันตรังสีในกระบวนการผลิตบุหรี่ เพื่อลดความเสี่ยงต่อสุขภาพของผู้บริโภคและบุคคลรอบข้าง

ภาวะซึมเศร้าและปัจจัยที่สัมพันธ์ของผู้สูงอายุที่ใช้โซเชียลมีเดีย

ธนัชชา สุริยะพันธ์ — 2025-08-23

ที่มาและวัตถุประสงค์: การทบทวนวรรณกรรมงานวิจัยพบว่าการใช้งานโซเชียลมีเดียในเวลาที่ยาวนาน มีความสัมพันธ์กับการเกิดภาวะซึมเศร้าในกลุ่มวัยรุ่นและวัยทำงาน แต่การศึกษาในผู้สูงอายุยังมีจำกัด การศึกษานี้มีเป้าหมายเพื่อศึกษาภาวะซึมเศร้าและปัจจัยที่สัมพันธ์ในผู้สูงอายุที่ใช้โซเชียลมีเดีย
วิธีการศึกษา: การศึกษานี้เป็นการศึกษาวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวางในผู้สูงอายุจำนวน 300 คน ในโรงพยาบาลราชวิถี เก็บข้อมูลระหว่าง เดือนมกราคมถึงเมษายน พ.ศ. 2566 เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม ประเมินพฤติกรรมการติดสื่อสังคมออนไลน์ (Social Media Addict Test: SMAT) และภาวะซึมเศร้า (Thai Geriatric Depression Scales: TGDS-15) วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนา วิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยสถิติไค-สแควร์ และสมการถดถอยโลจิสติกส์
ผลการศึกษา: ผู้เข้าร่วมวิจัยส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุที่มีอายุระหว่าง 60-85 ปี (กลุ่มวัยตอนต้นหรือตอนกลาง มีอายุโดยเฉลี่ย 66.4±5.25 ปี) มีภาวะซึมเศร้าร้อยละ 3 ระยะเวลาตั้งแต่เริ่มใช้งานโซเชียลมีเดียเท่ากับ 69.8 ±32.1 เดือน การเข้าใช้โซเชียลมีเดีย 240.8 ±128.8 นาทีต่อวัน และการติดสื่อสังคมออนไลน์ร้อยละ 4.30 ปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุที่ใช้โซเชียลมีเดีย ได้แก่ การมีรายได้ต่ำกว่า 15,000 บาท (p=0.001) ระยะเวลาตั้งแต่เริ่มใช้งานโซเชียลมีเดีย (p=0.007) และการติดตามข่าวสาร/เพจต่าง ๆ (p=0.010) เมื่อวิเคราะห์ปัจจัยร่วมกันพบว่า รายได้ต่อเดือนมีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า (Adj. OR 12.3 95%CI 1.46-102.6, p=0.021)
สรุปผล: ภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุที่ใช้โซเชียลมีเดียมีจำนวนไม่มาก รายได้ต่อเดือนมีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าในกลุ่มผู้สูงอายุที่ใช้โซเชียลมีเดีย

พันธกิจของเรา ไม่ได้มีเพียงการตีพิมพ์เผยแพร่ผลงานวิชาการ

ยสนันท์ จันทรเวคิน — 2025-08-23

เมื่อวันที่ 13 – 14 มกราคม พ.ศ. 2568 ที่ผ่านมา กองบรรณาธิการวารสารการแพทย์โลกาภิวัตน์ร่วมกับโรงพยาบาลราชพิพัฒน์ ได้ร่วมกันจัดการอบรมเชิงปฏิบัติการเรื่องความรู้พื้นฐานการทำวิจัยทางการแพทย์และสาธารณสุข ณ ห้องประชุมพระเทพประสิทธิมนต์ 71 ชั้น 9 อาคารภูมิพิพัฒน์ โรงพยาบาลราชพิพัฒน์ การอบรมเชิงปฏิบัติการดังกล่าว ใช้เวลารวมทั้งสิ้น 2 วัน เป็นการบูรณาการองค์ความรู้พื้นฐานด้านงานวิจัยเข้ากับวิชาชีวสถิติ โดยมี workshop เกี่ยวกับคำถามวิจัย การคำนวณขนาดตัวอย่าง และข้อพิจารณาด้านจริยธรรม รวมทั้งมีการบรรยายเกี่ยวกับการส่งโครงร่างการวิจัยเพื่อขอรับการพิจารณาจริยธรรมงานวิจัยในคน และการขอทุนวิจัยของบุคลากรสังกัดกรุงเทพมหานคร

แม้ทางกระผมจะมีโอกาสเป็นวิทยากรในการอบรมเชิงปฏิบัติการในลักษณะนี้ ทั้งการเรียนการสอนในระดับปริญญาโท กับการอบรมระยะสั้นในกับทันตแพทย์ประจำบ้าน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เข้ารับการอบรมมีความหลากหลาย ทั้งในแง่ตำแหน่งงาน ทั้งในแง่วุฒิการศึกษา แต่การอบรมก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ผู้เข้ารับการอบรมทุกท่านต่างก็ตั้งใจและมีส่วนร่วมใน workshop อย่างเต็มที่ ในขณะที่ผลการประเมินความรู้หลังอบรมก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าทุกคนมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับพื้นฐานการทำวิจัยและชีวสถิติเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

แน่นอนครับ จุดเด่นของการอบรมในลักษณะนี้คือการประยุกต์ความรู้ที่ได้รับและนำไปใช้งานจริง ซึ่งทางหน่วยวิจัยของโรงพยาบาล และตัวกระผมในฐานะวิทยากรจากมหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี คงต้องหาทางวางแผนที่จะช่วย facilitate ให้บุคลากรของโรงพยาบาลสามารถดำเนินงานวิจัยและสร้างผลงานวิจัยที่มีคุณภาพได้อย่างต่อเนื่อง และนี่คือพันธกิจสำคัญอีก พันธกิจหนึ่งของฝ่ายวารสารที่คงไม่ได้ทำหน้าที่ในแง่การตีพิมพ์เผยแพร่ผลงานวิจัย/ผลงานวิชาการและควบคุมให้เป็นไปตามมาตรฐานเท่านั้น แต่ต้องทำหน้าที่เสริมสร้างศักยภาพของหน่วยงานพันธมิตรให้สามารถสร้างสรรค์ผลงานที่มีคุณภาพควบคู่ไปด้วยครับ

ยสนันท์ จันทรเวคิน