การออกกำลังกายด้วยท่าศิลปะพื้นบ้านอีสานต่อการทรงตัวของผู้สูงอายุในชุมชน - ชมภูพาน, วรวุฒิ; อึงพินิจพงศ์, วิชัย; ชมภูพาน, วรางคณา; ศรีดาเกษ, เสาวลักษณ์; โชติกลาง, ดวงฤดี; ศรีกงพลี, วรินทร์ทิพย์ (วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี, 2021)
บทนำ : ประชากรสูงวัยเพิ่มขึ้นทั่วโลกรวมถึงประเทศไทย ผู้สูงอายุมีการเปลี่ยนแปลงด้านสรีรวิทยา ส่งผลให้เกิดการเจ็บป่วย เสียสมดุลในการทรงตัวลดลงและเสี่ยงต่อการหกล้ม วัตถุประสงค์การวิจัย : เพื่อศึกษาผลของการออกกำลังกายด้วยท่าศิลปะพื้นบ้านอีสานต่อการทรงตัว ความดันโลหิต และอัตราการเต้นของหัวใจในผู้สูงอายุ วิธีการวิจัย : งานวิจัยกึ่งทดลอง ศึกษากลุ่มผู้สูงอายุในชุมชนเขตจังหวัดขอนแก่น แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบกลุ่มละ 40 คน กลุ่มทดลองได้รับการออกกำลังกายนาน 3 เดือน กลุ่มเปรียบเทียบดำเนินชีวิตตามปกติโดยไม่เกี่ยวข้องกับโปรแกรมการทดลอง เก็บรวบรวมข้อมูลก่อนและหลังการทดลองโดยใช้การทดสอบการทรงตัวด้วยวิธีลุกเดินจากเก้าอี้ วิธีการเอื้อมมือ โดยการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของข้อมูลภายในกลุ่มและระหว่างกลุ่มโดยใช้สถิติทดสอบค่าที กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ผลการวิจัย : พบว่ากลุ่มทดลองมีการทรงตัวซึ่งทดสอบด้วยวิธีลุกเดินจากเก้าอี้ไปและกลับ เร็วขึ้น 2.09 วินาที (95%CI = 0.89 - 3.30) และยังพบว่าการทดสอบการเอื้อมมือที่เพิ่มมากขึ้น 4.98 เซนติเมตร (95%CI = 3.70 - 6.25) แตกต่างจากกลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) สรุปผล : การออกกำลังกายด้วยท่าศิลปะพื้นบ้านอีสานส่งผลต่อการทรงตัวของผู้สูงอายุดีขึ้นรวมไปถึงการมีความดันโลหิต และอัตราการเต้นของหัวใจที่ลดลง