ความไวและความจำเพาะของเครื่องมือประเมินความเสี่ยง ต่อการเกิดแผลกดทับบาร์เดนคิวดีฉบับภาษาไทยในผู้ป่วยเด็ก : การศึกษาความถูกต้องในการวินิจฉัย - พรหมโชติ ปานจิตต์; สุดประเสริฐ ชุติมา; วรรณสันทัด สุภาพร; อ้อยทอง ศุภศิริ; นิยมชาติ รัตนา; ชัยศร นิศราวรรณ; พรธีระภัทร นันทพร (วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี, 2022)
บทนำ : การเกิดแผลกดทับเป็นตัวชี้วัดคุณภาพการพยาบาลที่สำคัญ แบบประเมินความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับที่มีความตรงในการทำนายมีประโยชน์อย่างยิ่งในการป้องกันการเกิดแผลกดทับ วัตถุประสงค์การวิจัย : ศึกษาความไวและความจำเพาะของแบบประเมินความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับบาร์เดนคิวดีฉบับภาษาไทยในผู้ป่วยเด็ก และหาค่าจุดตัดที่เหมาะสม วิธีการวิจัย : ตัวอย่าง คือ เด็กแรกเกิดถึง 15 ปี ในหอผู้ป่วยวิกฤตเด็ก หอผู้ป่วยเด็กอายุรกรรมและศัลยกรรม จำนวน 366 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบประเมินความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับบาร์เดน บาร์เดนคิว บาร์เดนคิวดี แบบประเมินระดับแผลกดทับ และแบบบันทึกข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ไคสแควร์ และการทดสอบพื้นที่เส้นโค้ง ผลการวิจัย : ตัวอย่าง 366 คน เกิดแผลกดทับ 44 คน (ร้อยละ 12.00) จำนวน 53 แผล มีสาเหตุจากการไม่เคลื่อนไหว 34 แผล (ร้อยละ 64.15) และจากอุปกรณ์การแพทย์ 19 แผล (ร้อยละ 35.85) แบบประเมินบาร์เดนคิวดี มีค่า AUC .74 (95%CI: .67-.81) ที่จุดตัดที่ 12 คะแนน ได้ค่า AUC .68 (95%CI: .60-.76) ค่าความไว .82 (95%CI: .70-.93) ค่าความจำเพาะ .54 (95%CI: .48-.59) ค่าทำนายเมื่อผลเป็นบวก 0.19 (95%CI: .14-.25) ค่าทำนายเมื่อผลเป็นลบ 0.96 (95% CI: .93-.99) และมีโอกาสเกิดแผลกดทับ 1.77 เท่าเมื่อผลทดสอบเป็นบวก 1.77 (95%CI: 1.47-2.12) สรุปผล : แบบประเมินบาร์เดนคิวดีมีความถูกต้องในการทำนายการเกิดแผลกดทับในเด็กแรกเกิด–15 ปี ในระดับที่ยอมรับได้