วารสารสหเวชศาสตร์และสุขภาพชุมชน (Online)

สมองที่สองกับประสาทลงท้อง

รศ.ดร.เสรี พงศ์พิศ — Fri, 06 Jun 2025 00:00:00 +0700

การศึกษาสมรรถนะการปฏิบัติงานของพนักงานเจ้าหน้าที่ ตามพระราชบัญญัติสถานประกอบการเพื่อสุขภาพ พ.ศ. 2559

ชัยณรงค์ สังข์จ่าง — Sun, 30 Nov 2025 00:00:00 +0700

สมรรถนะการปฏิบัติงานพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติสถานประกอบการเพื่อสุขภาพ พ.ศ. 2559 เป็นผลรวมของความรู้ ทักษะ และคุณลักษณะ ซึ่งต้องสามารถปฏิบัติงานในฐานะผู้ตรวจประเมินรับรองมาตรฐานสถานประกอบการเพื่อสุขภาพให้มีคุณภาพมาตรฐาน ซึ่งเป็นการคุ้มครองสุขภาพและสิทธิของผู้บริโภคให้เกิดความปลอดภัย สร้างความประทับใจในการรับบริการและกลับมาใช้บริการซ้ำ และช่วยให้ธุรกิจบริการเพื่อสุขภาพได้รับความเชื่อมั่นและสร้างศักยภาพทางการแข่งขัน

การตรวจประเมินรับรองมาตรฐาน ซึ่งดำเนินการโดยพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติสถานประกอบการเพื่อสุขภาพ พ.ศ. 2559 มีเป้าหมายสำคัญคือ (1) การให้ได้หลักฐานข้อเท็จจริงของการตรวจประเมิน ซึ่งหมายถึง บันทึก ถ้อยคำที่แสดงความจริงหรือข่าวสารอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเกณฑ์การตรวจประเมิน และ (2) ประเมินได้ว่าผลการตรวจประเมินในข้อ (1) นั้น เป็นไปตามเกณฑ์มาตรฐานการตรวจประเมินที่กำหนด ซึ่งผู้ปฏิบัติงานจะต้องมีความรู้ความสามารถหรือสมรรถนะที่เหมาะสมในการปฏิบัติงานที่ก่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์ในระดับสูง

กรอบสมรรถนะที่พึงประสงค์ของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติสถานประกอบการเพื่อสุขภาพ พ.ศ. 2559 ควรมีองค์ประกอบสำคัญ ได้แก่ (1) ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับกิจการเพื่อสุขภาพและการบังคับใช้กฎหมาย (2) ความสามารถในการวางแผนเตรียมความพร้อมการดำเนินการตรวจประเมินรับรอง (3) ความสามารถในเชิงเทคนิควิธีการตรวจประเมินรับรอง (4) การวิเคราะห์วินิจฉัยการตรวจประเมินรับรอง และ (5) การเป็นบุคคลที่การยึดหลักความโปร่งใสและความน่าเชื่อถือ ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นเครื่องมือในการวัดการประเมินผลสัมฤทธิ์และพัฒนา ขีดความสามารถของหน่วยงานให้บรรลุเป้าหมายตามเจตนารมณ์ของกฎหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้น

บทความปริทัศน์หนังสือ แสงสว่าง พลัง และความหวัง: เครือข่ายสุขภาพปฐมภูมิ สู่คนไข้ ญาติ และชุมชน

อามานี อาบูดอแล — Sun, 30 Nov 2025 00:00:00 +0700

พฤติกรรมการสูบบุหรี่ของเยาวชนตำบลบ้านหาร อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา

กรรณิการ์ ปิ่นทองพันธุ์ — Fri, 06 Jun 2025 00:00:00 +0700

การวิจัยเชิงสำรวจแบบตัดขวาง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของเยาวชน และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการสูบบุหรี่ของเยาวชน ในตำบลบ้านหาร อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา กลุ่มตัวอย่างเป็นเยาวชนในสถานศึกษา จำนวน 103 คน เลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมลู ในช่วงเดือนตุลาคม ถึง-ธันวาคม พ.ศ. 2567 เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถาม ประกอบด้วย ข้อมูลส่วนบุคคล พฤติกรรมการสูบบุหรี่ ทัศนคติเกี่ยวกับการสูบบุหรี่ การสูบบุหรี่ของคนใกล้ชิด การได้รับควันบุหรี่จากผู้สูบข้างเคียง การรับรู้กฎหมายห้ามสูบบุหรี่ในที่สาธารณะ การโฆษณาและส่งเสริมการขาย และการสอนเกี่ยวกับบุหรี่ในโรงเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และการทดสอบไคสแควร์

ผลการศึกษา พบว่า เยาวชนมีพฤติกรรมการสูบบุหรี่ร้อยละ 25.2 สูบเกือบทุกวันร้อยละ 7.7 สูบ 11-20 มวนต่อวันร้อยละ 7.7 ส่วนใหญ่ผู้อื่นให้และขอจากผู้อื่นร้อยละ 46.1 สูบบุหรี่ซองร้อยละ 57.7 บุหรี่ไฟฟ้าร้อยละ 30.8 และบุหรี่มวนเองร้อยละ 15.4 สถานที่สูบบุหรี่ส่วนใหญ่เป็นบ้านเพื่อนร้อยละ 46.3 ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของเยาวชน ได้แก่ เพศ การได้รับเงินใช้จ่ายรายเดือน การวางแผนอนาคตกับการสูบบุหรี่ อีก 12 เดือน และอีก 5 ปี มีเพื่อนสูบบุหรี่ การได้รับควันบุหรี่จากผู้สูบข้างเคียงนอกบ้านช่วง 7 วันที่ผ่านมา และเคยได้รับการแจกบุหรี่ฟรี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดยะลา

นูรีซา ซาเลง, ชมพูนุช สุภาพวานิช, กมลชนก ชูเกื้อ — Fri, 28 Nov 2025 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์ภาคตัดขวาง (Analytical cross-sectional study) เพื่อศึกษาระดับความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกของนักเรียนมัธยมตอนต้นโรงเรียนแห่งหนึ่ง จังหวัดยะลา และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกของนักเรียนมัธยมตอนต้นโรงเรียนแห่งหนึ่ง จังหวัดยะลา กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนแห่งหนึ่ง จังหวัดยะลา ปีการศึกษา 2566 จำนวน 179 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและใช้สถิติไคสแควร์ Chi - square Test วิเคราะห์ความสัมพันธ์

ผลการวิจัยพบว่า ความรู้เกี่ยวกับโรคไข้เลือดออก อยู่ในระดับความรู้ปานกลาง ร้อยละ 43.58 ทัศนคติเกี่ยวกับโรคไข้เลือดออก อยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 49.16 และพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกอยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 51.96 ปัจจัยด้านระดับชั้นการศึกษา (p= 0.049) และทัศนคติเกี่ยวกับโรคไข้เลือดออก (p<0.001) มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนแห่งหนึ่ง จังหวัดยะลา

การส่งเสริมสร้างความรู้ ความตระหนักด้านการป้องกันไข้เลือดออก และการสร้างทัศนคติที่ดีเกี่ยวกับโรคไข้เลือดออกอาจมีส่วนช่วยส่งเสริมให้นักเรียนมีพฤติกรรมการป้องกันไข้เลือดออกที่ดี ซึ่งอาจส่งผลช่วยลดการเกิดโรคไข้เลือดออกในโรงเรียนและชุมชนต่อไปในอนาคต